Page 256 - Курбуһахтар. Петр Аммосов

эбиэттиэххэ диэтэ. Студент киБи аБыыртан аккаастаныам дуо. AhaaH
баран, олус да учугэй ас баар буолар эбит диэн ейдеен хаалбытым.
Сюльскайдар квартираларыгар иккис дуу, уБус дуу сырыыбар Инно­
кентий Васильевич сэрэммиттии аргыый а^ай эттэ: "Миитээ (ити кур-
дук миигин оччолорго ын’ырара) аны миэхэ бу дьиэ§э кэлимэ, миигин
"хоту ыаллар" кэтииллэр, — диэтэ. Мин соччо ейдеебетвхпун билэн
быБааран биэрдэ — "хоту ыал" киБитэ диэн Государство^ куттал
суох буолуутун комитетын улэБитин этэр эбит. Уу-чуумпуга Инно­
кентий Васильевич сал§аата: Билигин миигин кэтиир учугэй ба§айы
саха киБитэ ити эдэр уолу аны сырытыннарыма, мин информациябар
киллэрэн кэбистэхпинэ кинини эрэйдии сылдьыахтара”, — диэбит.
Ити кини ол улэБиккэ улаханнык махтанардыы эппитэ. Дьэ, итинник
тугэннэр эмиэ бааллара.
Ол Иннокентий ВасильевиЬы тогр кэтиир этилэрий? Биричиинэтэ
биир эрэ буолуон сеп. Кини Георгий Прокопьевич Башарин улахан­
нык кириитикэлэммит, буруйга-сэмэдэ тардыллыбыт "Три реалис-
та-просветителя" диэн кинигэтин А.Е.Мординовтыын редакциялаан
таБааттарбыт киБинэн буолар. Ол да иБин, оччолорго И.В.Пухов сы-
тыы кириитикэгр, OHHOOgop кими кытта керсере-кэпсэтэрэ кэтэбилгэ
сылдьар ыарахан кэмэ этэ. Ити кэпсэтии кэнниттэн сотору буолаат
аны Москва^ улэ^э барар буоллум, учугэйдик сырыт, институккун
бутэр диэн алгыыр кэмэ кэллэ. Арахсарбытыгар — аадырыспын бил-
лэриэм, — диэтэ.
Манна да^атан а^ыннахха, лоп курдук 50 сыл буолан баран, 1994
сыллаахха "Три якутских реалиста — просветителя" диэн кинигэ то-
лору тексэ хатылаан бэчээттэммитэ. Кинигэ ол тахсыытыгар "Подвиг
ученого" диэн киирии ыстатыйаны биллиилээх учуонай, суруйааччы,
филологическай наука кандидата, доцент Иван Спиридонов кинигэ
редактордарын туБунан урдуктэн урдук сыанабылы биэрэн бу кур­
дук суруйар:
“И еще. Считаем святым долгом напомнить, что ответствен­
ными редакторами первого и единственного до сих пор издания мо­
нографии профессора Г.П.Башарина в 1944 г. были выдающиеся наши
ученые, тоже уже ушедшие из жизни: профессор А.Е.Мординов и
кандидат филологических наук И.В.Пухов, полностью разделявшие
содержание и выводы труда незабвенного Г.П.Башарина.”
Итинник урдук сыанабылы кырдьыга даманы саханы саха дэтээри
улэлээбит-хамсаабыт олорбут эрэ дьон ылар аналлаахтара буолуо.
Дьэ ити курдук, Иннокентий Васильевич миигин, биир дойдулаах
тулаайах студены булан кемелеБен, субэлээн турар. Кэлин санаатах-
пына, биБиги Пуховтар а§ыйахпыт, оччогр урдук уерэххэ киирэр да
киБи сэдэх. Ону бу Пухов диэн уол уерэххэ киирбит диэн уруур^аан
билистэ^э уонна туБалаах специалист, улэБит буоллар диэн
кыБана-муБэнэ сатаата^а. Дьэ, утуе киБи диэн итинник буолар эбит.
1961 с. куБун Верхоянскай оройуонугар улэлии тиийээт, Москва§а
открытка ыыппытым. 0р-етер буолбата^а — И.В.Пуховтан сурук

252