Page 126 - Иван Мигалкин. Сүрэхтэн саҕыллар санаалар

Киһи диэн дьикти да буолар. Мин кэлин сылларга устудьуон-
нар дипломнай үлэлэрин суруйар улахан форматтаах альбомна-
рыгар истиҥник саныыр дьонум хаһыакка бэчээттэммит некро-
логтарын кырыйан ылан, сыһыаран иһэр идэлэнним. Бу кэннит-
тэн, сааһырыы бэлиэтэ быһыылаах, хастыы да хонук устата ол
киһи туһунан санаан тахсабын... Кинилиин аан маҥнай билсибит
күммүттэн саҕалаан олоҕун тиһэх күнүгэр диэри кини туһунан
үтүө өйдөбүлбүн барытын харахпар оҥорон көрөбүн... Уйады-
йабын... Эдэркээн сааспыттан сүгүрүйбүт, киһи-хара буолуубар
элбэх үтүөлээх-өҥөлөөх таптыыр суруйааччым Н.А. Габышев
күн сирин сырдыгыттан арахсыбытын кэннэ, ахсынньы 13 күнү-
гэр 1991 сыллаахха дневникпэр маннык суруйбуппун: «Бэҕэһээ,
күнүс 3 чааска кырдьаҕас учуутал Н.С. Колодезников дьиэбэр
Николай Босиков кинигэлэрин көрө кэллэ. Кини үбүлүөйүгэр
ыстатыйа дуу, эҕэрдэ сурук дуу суруйаары. Кинигэлэрим элбэҕин
көрөн, сөхтө быһыылаах, манныгы эрэ көрүөм диэбэтэх эбит,
онон кини, соһуйбут омунугар: «Уйбаан, кинигэҥ наһаа да элбэх,
поэкка маарынныыгын...» — диэтэ. Ону-маны сэһэргэстибит. Он-
тон Николай Степанович: «Николай Габышев өлбүт үһү. Бэҕэһээ
таһаардахтара буолуо. Эн тоҕо киирбэтиҥ?» — онтон салгыы эт-
тэ: — Охтон түспүт да, өлбүт үһү...» Мин соһуйан эрэ хааллым...
Н.А. Габышев — истиҥник саныыр суруйааччым. Киһи бы-
һыытынан олус үтүө, эйэҕэс, үрдүк культуралаах, дириҥ билии-
лээх киһи. Эдэр суруйааччы киниттэн үөрэнэрэ, үлэҕэ-хамнаска
холобур оҥосторо элбэх. Николай Алексеевич психолог суру­
йааччы буоларын билиҥҥи кириитиктэр өссө да ситэ арыйа
иликтэрэ хомолтолоох. Мин туе бэйэм кини айымньыларын олус
сөбүлээн, тартаран ааҕабын. Улахан талааннаах киһи.
Кыра да, улахан да поэт бэйэтин суруйууларыгар сөбүлүүр
хоһооннооҕо буолуо... Нууччалыы тылбаастаммыт «Я это слы­
шу» диэн хоһоонноохпун. Бу сүүрбэччэлээх сылдьан суруйбут
хоһоонум сахалыытын да, нууччалыытын да бэйэм табыллыбы-
тынан ааҕабын. Николай Алексеевич Габышевка анаабытым.

Я это слышу
Н.А. Габышеву.
Как плавниками воду бьют гольяны,
Как шепчут травы, затопив поляны,
Как ветер, разбежавшись в синеве,
Припал к осине, а она трепещет,
И как береза вдруг, ревнуя плещет,
122