Page 38 - Иван Мигалкин Күн таммаҕын ыһыспыт дьылҕалар
P. 38

розаны,  уордаах  кынчаалы  тэҥҥэ  таптыыр”,  —  диэбит-
          тээх  Кайсын  Кулиев.
             Кайсын Шуваевич сэриигэ десантник офицерынан сыл-
          дьыбыт.  Элбэх  төгүл  өлөр  өлүүлүүн  уун-утары  көрсөн,
          өстөөх уоттаах арҕаҕар парашютунан түһүтэлээбит. Кинит-
          тэн  сөхпүтүм  баара,  Семен  Петрович  билиһиннэрбитэ  сыл
          кэриҥэ  буолтун  кэннэ,  ЦДЛ-га  бииргэ  үөрэнэр  араас  омук
          оҕолорбун  кытта  турдахпына,  аттыбынан  ааһан  иһэн  тох-
          тоон:  “Здравствуй,  Иван!  Молодой  якут,  как  поживаешь?
          Привет передай всей Якутии!” — диэн күлэн-үөрэн эппитэ.
          Кини  миигин  билбититтэн  сөҕө  санаатым.  Аттыбар  турбут
          студеннар  миигин  ордугурҕаан:  “Эн  кинини  хантан  билэ-
          ҕин,  көрдөххө,  ханна  да  сылдьыбат  курдуккун,  арай  ааты-
          рар дьону кытта билсибитиҥ эрэ баар буолар”, — дэспиттэрэ.
          Дьиҥэр,  аатырар  суруйааччылардыын  билсиһиим  Семен
          Даниловынан  сибээстээҕин  кинилэр  хантан  билиэхтэрэй?
             Кэлин  Кайсын  Кулиев  —  1987,  онтон  Давид  Кугульти-
          нов  1988  сыллаахха  “Художественная  литература”  изда-
          тельствоҕа  тахсыбыт  талыллыбыт  айымньыларын  үстүү
          томнаах  кинигэлэрин  суруйтаран  ылбытым.  Олору  наһаа
          күндүтүк санаан  көрөбүн  уонна  Семен  Петрович кинилэри
          кытта  билиһиннэрбит  күнүн  олоҕум  дьоллоох  түгэнинэн
          ааҕабын.  Бу  үстүү томнаах  К.Кулиев  уонна  Д.Кугультинов
          кинигэлэригэр  Чингис  Айтматов  киирии  тылын  суруйбута
          киһи болҕомтотун өссө күүскэ тардар. Кайсын Кулиев олох
          бары  эрэйин-кыһалҕатын  сүрэҕин  ортотунан  эрдээхтик
          аһаран,  норуотун  трагическай  дьылҕатын  тэҥҥэ  үллэстэн,
          сэрии  алдьархайын  билэн,  маннык  күүстээх  тыллардаах
          киһи  дууһатын  долгутар  хоһоону  суруйдаҕа:
                  Судьба,  склоняюсь  низко  пред  тобой.
                  Благодарю,  что  в  пору  лихолетий
                  В  огне,  под  снегом  или  под  водой
                  Мой  смертный  час  нигде  меня  не  встретил.
                  Я  мог  и  за  решетчатым  окном,
                  Где  моего  никто  б  не  слышал  зова,
                  Окончить  жизнь  и  в  мертвый  глинозем
                  Лечь,  не  увидев  края  дорогого.
                  ...  Спасибо,  что  за  все  мои  грехи
                  Меня  ты  не  лишила  дара  слова,
                  Что  ветром  разнееенные  стихи
                  Ты  помогла  собрать  и  вспомнить  снова.
                  Что  ты  вернула  мне,  пока  я  жив,
                  Снега  Эльбруса  и  рассвет  Чегема,
                                     34
   33   34   35   36   37   38   39   40   41   42   43