Page 236 - Кун кууьар хайатыттан

сарсыардаттан хара киэһээҥҥэ диэри ыарахан үлэни үлэ-
лииллэрэ. Бары сирэйдиин уорастыйан, мэлдьи санааргыы
сылдьаллара. Хам-түм курустук мичээрдииллэрэ, биирдэ эмэ
күлсэллэрэ дуу, суоҕа дуу?!
Киэһэ аайы уолаттар аил уһугар баар киһи унуоҕун таһы-
гар мустан оонньуур этибит. Онно, арык кытыытыгар, маҥан
бытыктаах оҕонньоттор барааннара мэччийэн кэлэллэрин
көһүтэ олорор буолаллар. Биһиги тиийэн санныларыгар, кох-
сүлэригэр хатаастабыт, сорохпут кинилэр унуох-тирии то-
буктарыгар олорунан кэбиһэбит. Онно эрэ кыһаммакка умса
туттан олорон, тайахтарынан буору тырыыппайдыы-тырыып-
пайдыы, кэри-куру кэпсэтэллэрин биһиги, бэл диэтэр быр-
даҕы да үргүпэккэ олорон, истэбит.
— Эһиги аҕаларгыт билигин оол онно, дьон хаана умайан
кытыастар сиригэр, сырыттахтара, — диэн өрө тыынар саамай
бүдүгүрэ кырдьыбыт оҕонньор уонна токур-макыр тайаҕынан
киирэн эрэр күн диэки ыйар.
Кырдьык, ол диэки көрбүппүт, арҕаа садах былыттара өһө-
ҕүрбүт хаан өҥүнүү кыыһан көстөрө.
— Анараа дойдуга аттаныам иннинэ кинилэри тыыннаах-
тарын көрөн хаалбыт киһи ньии, — диир оҕонньор уонна
эмиэ төбөтүн санньытар...
Биир үтүө күн паартаҕа бииргэ олорор уолум аахха, Тэ-
мирдээххэ, арай саллаат уоппускаҕа кэлбит. Кини уп-уһун,
көбүс-көнө уҥуохтаах. Бороҥ синиэлэ ыстаалтан кутуллубут
курдук бөҕө көрүҥнээх. Саппыкыта кылабачыйан, хаар да
сыстыбат гына килэркэй. Санныгар хас да кыра, оттон бэр-
гэһэтигэр биир улахан сулустаах. Чугаһыахпытын төһө да то-
луннарбыт, көрүөхпүтүн баҕарарбыт сүр буоллаҕа. Аил дьоно
кэпсэтэллэринэн, хорсун быһыыны оҥорбутун иһин биир
ыйдаах уоппускаҕа ыыппытгар үһү. Отгон Тэмир, киһи кы-
һыйыах, ол саллааты кытта наар сиэттиһэ сылдьар, аттыгар
дьоһуннаахтык туттан хаамсар.
Бу киһини кини сотору-сотору «Аҕаа» диэн ыҥырара.
«Аҕаа, кэл, онно барыахха... Аҕаа, көр бу, мин маннык харан-
даастаахпын...» диэн көрдөрөрө.
Аҕата мичээрдии-мичээрдии уолун саннын таптайара:
— Чэ сөп, тукаам, барыахха!.. — диирэ.
Дьэ аҕа диэн итинник буолар эбит дии! Биһиги көрдөх-
234