Page 376 - Сергей Васильев. Хоһооннор, поэмалар

Улаатан, нэлэһийэн истэ.
Тэлиэгэ сыарҕа суола
Дэлэйэн, элбээн барда.
Сыарраны Өлөксөй ойоҕолоон,
Сыбыгыраччы хааман истэ,
Ону-маны быраҕалаан,
.Оонньуу-оонньуу, сүурэкэлии турда...

* *
*
Илия быраан киириитэ
Иҥнэри анньан дэллэриттэ,
Киэҥ өрүс мэндээтэ
Килэдийэн көһүннэ.
Ыраах, көстөөх сиртэн
Ыаллар, дьиэлэр көстөллөр,
Унаар күөх буруолар,
Убаан, үеһэ көтөллөр.
Ойдом ойуур кэтэҕэр
Оҕо саҥата айманар.
Ыһыы-хаһыы иһигэр
Ырыа эмиэ дуорайар.

«Чуҥ-чуҥ» чуҥкунаан,
Чуораан тыаһа кырылаата.
Саҥа-иҥэ уҕараата,
Сабылынна дьиэ аана.
«Оскуолаҕа киирдилэр», — диэн
Оҕонньор уолугар эттэ.
Өлөксөй ону-маны кэтиэн
Үс өттүн көрө истэ.
Олбуор :аанын аттыгар
Остуорас утары көрүстэ,
Күлэ-күлэ кетөхсөн,
Күүлэҕэ өйүөнү киллэристэ.

«Бөссүйүен дьиэтигэр
Бүгүн биир эбилиннэ.
Хааһына бэлэмигэр
Хара кутуйах симилиннэ»,—дии-дии,
370