Page 139 - Иван Мигалкин Күн таммаҕын ыһыспыт дьылҕалар

таллаабыт, кырачаан ыччаттары кэрэҕэ, билиигэ уһуйбут
Россия норуотун үөрэҕириитин туйгуна этэ. Ис сүрэҕиттэн
ыалдьытымсах, сайаҕас, дьоҥно наар үтүөнү баҕарар кэрэ
да майгылааҕа. Олоххо хаһан баҕарар буоларын курдук,
ону барытын ааспытын, аны хаһан да хатыламматын,
иккистээн эргиллибэтин кэннэ биирдэ, хойутаан өйдүүгүн...
Кини аҕыйах сыллааҕыта күн сирин сырдыгыттан арахсы-
быта. Евгения Васильевна миигин наар көмүскэһэр идэ-
лээҕэ. Чэ, холобур, маннык түгэннэргэ:
Бүөтүр Тобуруокап улахан поэт сиэринэн, тус олоҕор
да, поэзиятыгар да олус кырдьыксыта. Мин хоһооннорбун
ырытарыгар сыыһатын булан, хайаан да кириитикэлиирэ.
Үөрэнэр сылларбар киниэхэ сөбүлэтэр биир да хоһоону
суруйбатаҕым. “Пахыый-пахай, бу хоһоон үһү дуо?” —
диэбит түбэлтэлэрэ да бааллара. Дьэ, оччоҕуна, Евгения
Васильевна кэргэнигэр кыыһыра түһэрэ: “Оҕону итинник
хомотор баҕайыта үһү дуо, кэҕиннэриэм диэн сатаатар
толкуйдаабаккын. Ваня, хомойума, ити оҕонньор тылын
истимэ. Эчи сүрүкэтин! Бүөтүр, Эн тохтоо! Эйигин да,
төһө баҕарар кириитикэлиэххэ сөп ээ. Хайдах оҕону аһым-
маккын!” — диэн оҕонньорун сэмэлиирэ.
Петр Николаевич дьоҥно сыһыаныгар онон-манан эр-
гитэ сатаабакка, кырдьыгынан чопчу этэрин сөбүлүүрэ.
Дьэ, ол иһин киниэхэ өһүргэммиттэр элбэх буолуохтара.
Мин кинини билэрим, чугастык аалсыбытым бэрдиттэн,
киниэхэ хаһан да өһүргэммэтэҕим, кинини өрүү истиҥник
санаабытым, ис сүрэхпиттэн ытыктабылынан сыһыаннас-
пытым.
Литератураны ырытыһыыга мин билбэтим элбэҕэ. Нуучча
классикатыттан ханнык эмэ айымяьыны Петр Николаевич
ааттаан баран: “Аахпытыҥ дуо?” — диэтэҕинэ, хаһан да
тутан көрөн аахпатахпын этэрим. “Пахай да, сатаатар
итини ааҕыаххын!” — диэн чаҥкынас куолаһынан мөҕүттэн
бардаҕына, көмүскэлим эмиэ Евгения Васильевна буола
түһэрэ: “Бу оҕонньор да тылын, Эн Үөһээ Бүлүүгэр ил-
лэҥиҥ бэрдиттэн аахтаҕыҥ. Манна, массыына да тыаһыттан,
киһи төбөтө хайа барыах курдук. Оҕо дии. Эн сааскар
дылы эйигиннээҕэр элбэҕи ааҕыа буоллаҕа. Сатаатар ону
санаабаккын. Ваня, эн өһөскөр да Бүөтүрү баһыйар гына
ааҕаар!” — диэн Евгения Васильевна, мин диэки сайаҕас
баҕайытык көрөн ыла-ыла, бүлүүлэрдии унаарытара.
Уонча сыллааҕыта Петр Николаевич бэйэтин поэт бы-
һыытынан ааҕынарга эрдэтин, поэт аатырарга өссө да ситэ-
хото илигин, дьиэтигэр-уотугар олорон, миэхэ аһаҕастык
эппитигэр дьиктиргээбитим... Бу оҕонньор баатыгар, кэм-
чиэрийэр буоллаҕа дуу дии санаабытым. Сүүрбэттэн тахса

135