Page 32 - Иван Мигалкин Күн таммаҕын ыһыспыт дьылҕалар

Семен Петрович миэхэ эрэ туһаайан сахалыы сэмэлээ-
бит куолаһынан:
— Сэрэниэххин, — диэт, кэпсэтии хайысхатын атыҥҥа
эргитэн кэбиспитэ.
Семен Петрович ол кэпсээнэ маннык:
Киргизия суруйааччыларын Союһун ыҥырыытынан,
доҕоругар Суюнбай Эралиевтаахха ыалдьыттыы тиийби-
тигэр икки арыалдьыт суруйааччыны анаабыттар. Биир-
дэстэрэ аҥар атаҕа, онтон иккиһэ — аҥар хараҕа суох
үһү. Бастаан хомойуох курдук туттубут. Бодоруһан баран
билбитэ — дьон киэнэ үтүөтэ, ыраас дууһалааҕа, аһыны-
гаһа эбиттэр. Иккиэн сэриигэ итинник эттэрин-сииннэрин
сэймэктэппиттэр. Тиийээт хомойбутуттан кыбыста санаа-
бытын туһунан кэпсээнин түмүктээбитэ. Ол курдук бириэ-
мэни билбэккэ хойукка дылы олорбуппут.
Арахсарбытыгар Гилемдар Рамазанов Москватааҕы
“Современник” издательствоҕа саҥардыы таһаартарбыт “В
стране Салавата” диэн хоһооннорун уонна поэмаларын
халыҥ кинигэтин: “Дорогому Ване Мигалкину — на доб-
рую память о встрече в Подмосковье — в Переделкино
— от всего сердца” диэн суруктаан-бичиктээн бэлэхтээби-
тэ. Таҥныбыт дьону тохтоон күүтэллэригэр көрдөһөн, Ги-
лемдар Зигандарович Саха сирин туһунан хоһоонун аах-
пыта:
Во мгле бескрайней огоньки
За поворотом вспыхнут круто.
И я пойму, как мне близки
Друзья далекие — якуты.

Как будто еду в гости к ним
Всю жизнь, от них светло зависим.
Есть близость в том, как мы глядим
И говорим, и в то, как мыслим.
В тайге средь вечной мерзлоты
Дымят уютно их аласы.
И лета краткие цветы
Здесь драгоценны, как алмазы.
Тиха Вилюя глубина,
Я к ней прислушиваюсь чутко.
Не оттого ли так нежна
Твоя красавица якутка?
Как вихри, юноши быстры
В краю, охотою богатом.
е * . 28