Page 239 - Дуендун
P. 239
Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн
С моим любимым жеребенком Балтыбын кытары оонньуурбут
И первые цветы срывал, Таптыырым кулунчук доҕорбун.
Что появлялись над ручьями. Ийэбит барахсан маанылаан
Бранила мать за то, любя. Ииппитэ. Олус да таптыыра.
Но все прошло. Зачем я с нами Өрдөөҕү ааспыты хатылаан
Былого мучаю себя? Мин түүлүм сүрэхпин аймыыра.
Я жертва гнева, озлобленья, Сымыйа балыырга күн көрбөт,
Мне нет возврата, и на мне Төннүбэт сиэртибэ буолбутум,
Лежит примета отверженья: Таһыыр да, хаатырҕа көннөрбөт
Ряд темных пятен на спине. Күрүөйэх көҥүлүн туппутум.
Казак Хаһаах:
Ты словом не вернешь былого. Ааспыты ахтан төннөрө
Что? Юность вспомнил, атаман, Дууһаҕын аймаама, атамаан,
И жизнь среди родного крова, Дьүүл-дьаһах алҕаһын көннөрө
Луга и горы, и Алдан?! Сатаабат буоллаҕа, Дьылҕа Хаан.
Судьба кума, она ж злодейка, - Ол тэҥэ эн ыраҥ, доҕорун
Пустое - все твои мечты. Сүтэрбит туруйа хаһыыта,
Во фляге есть еще, - налей-ка, Иһэн ис, куруускаҥ толору
Хвати хмельного лучше ты. Аһарыа арыгы аһыыта.
Сордонка Сордоҥой:
(Казаку) Түүн-күнүс туох эрэ санааҕа
Не спит он, сидя на обрубке. Ылларан аһаабат-утуйбат,
И все мечтает день и ночь: Урукку буолбатах, таах хаҕа
Забыл о пище и о трубке, Хаалбытын көрөр да ыарахан.
Манчары прежнего он тень Эбэтэр, моруу гынара дуу,
Быть может, он о том жалеет. Өстөөҕүн ииннээбит дьайыыта,
Что враг его в земле лежит. Уораҕай оҕолуун-уруулуун
Племянник в пепле юрты тлеет. Күл-көмөр буолбут аньыыта.
Что с ним из родины бежит Тулаайах Күн Кыыс кинилиин
Кюн-Кыс. Күрэһэр ыарахан дьылҕата.
Манчара Манчаары:
(Вспыхнув) (Уордайан тымта түһэр)
Не дрогнет над тобою мой нож, Уу үөнэ! Тохтоо, кулгуйан
Будь гадины немей! Эйиэхэ да, илиим тиийиэҕэ!
О том, что мне в удел судьбою Мин дьылҕам, эрэйим туһунан
Дано, и думать ты не смей. Санаабын боборго тииһимэ.
