Page 237 - Дуендун
P. 237
Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн
Я не страшусь суда людского, Хаатырга, дьон тылын өһүөнэ
Как прежде, ныне не страшусь Куттаабат. Мин хорсун киһибин.
Суда порой кривого, злого, - Арай баар, таҥара накааһа
Я божьего суда боюсь... Куттуура урут да, билигин.
Боргону жизнь хоть я оставил, - Борҕон эбиитин бас баттах
Жалею ныне я о том. Барбыта өһүөммүн күөдьүттэ,
Но вот он вновь меня заставил Ол түөкүн олоҕун быспатах
Зайти к нему в роскошный дом. Кэмсинэр санаабын сөргүттэ.
Но будет мой приход ужасен Дьиэтигэр ыар ыалдьыт буолуоҕум
И кровь омоет мой визит... Кылбаҥныы оонньуоҕа батаһым,
Не будет больше враг опасен: Сырҕан баай уоругун уоттуоҕум
Гнездо его и то сгорит... Үҥсүбэт буолуоҕа, «атаһым».
(Сордонке) (Сордоҥойго)
Закрой глаза платком дагору Хаһааҕы саба баай хараҕын
И до дороги проводи. Итиэннэ буллар суол тоҕойун,
Ты знаешь путь: по косогору. Сотору төнүн, эн наадаҕын,
Живей: мне нужен ты, Иди! Билбэтин ордуубут ороҕун.
VIII VIII
Уж осень тихо наступала, Күһүҥҥү кэм кэллэ. Ардаата.
Темнее ночь, короче день; Кылгас күн, түүн-быт симэр хараҥа.
Холодным ветром посорвало Хаҕыс тыал хаар үрдүн суйдаата,
Листы с дерев, пропала тень. Сырдаата, Өлөҥнөөх чараҥа.
Проститься время с этим краем: Бу сиртэн барарга уолдьаспыт
Уж льдом оделася река... Өрүс да күр мууһун бүрүннэ...
С Манчарой вместе мы встречаем Манчаары дьонунаан ыалласпыт
Былого гостя, казака. Биир хаһаах уол баара көһүннэ.
За то, что не словил Манчару. Ол хаһаах урукку ыадьыппыт:
Как он сказал, и за указ Сүтэрбит ыйааҕын туһуттан
Пришлось стерпеть и суд и кару... Суутунан буруйга эриллэн,
Бежать пытался он не раз. Түүнүктээх түрмэҕэ түбэспит.
Но все напрасно. Раз случайно Оронун аннынан кистэлэҥ
Казак под нары заглянул, Иин баарын ким эрэ биллэрэн,
Нашел там ход и ночью тайно Харабыл дьону албыҥҥа үктэтэн,
Бежал и стражу обманул. Нэһиилэ кыл тыынын күрэппит.
