Page 235 - Дуендун
P. 235
Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн
Крючок узнаешь, - погоди.... Мэҥиэлээх күөгүгэ хаптардыаҥ?
И вот тебе вперед наука: Бөрөнү ыттарга киллэрэн
В овчарню волка не води. Алдьархай аанын бу арыйдыҥ!
Сордонка Сордоҥой:
Его дорогой повстречали. Уһуктаат да, тура эккирээн
Чудак хотел бежать от нас. Куотаары сорунан көрбүтэ,
Но мы догнали, обыскали Тутаат да, утары дьэгдьийэн
И этот мы нашли указ. Бу ыйаах баар, көстөн кэлбитэ.
(Подает бумагу). (Кумааҕыны биэрэр).
Манчара Манчаары:
Указ не мне; напрасно брали; Сыһыаным суох мин бу ыйаахха,
Отдай бумагу казаку. Таах сибиэ. Төннөрүҥ хаһаахха.
Сордонка Сордоҥой
Меня письму ведь обучали... Үөрэхтээх этим дии, ыйаахха
Повесить, пишут, на суку, Этиллэр: «Манчаары дьоннорун
Где б ни поймали нас, Манчара, Туттаран мутукка ыйыахха,
И в дар пожертвовать орлам. Эттэрин хотой кыыл тоҥсуйдун»
Манчара Манчаары: (уорДайан тымта түһэр)
Орлов орлам?! Такого дара, Хотойу хотойго сиэтэллэр!
Покуда жив я, им не дам. Тохтуоххут! Тыыннааҕым тухары
Хватили видно полугару... Ыйыаххыт суоҕа, ол биллэр.
Кусок бумаги - сей указ. Бу ыйаах көннөрү кумааҕы.
Не им словить орла - Манчару. Сүүһүнэн да ыйаах суоһунан
Пиши указы хоть сто раз. Тостуом дуо, мин хотой Манчаары!
Не мне, а им придется худо: Куттанан бэрт, бөрө кулунтан
Волк не страшится жеребят... Ол тэҥэ, миэхэ бу кумааҕы.
(Бросая указ в огонь, казаку): (Ыйааҕы уокка быраҕар. Хаһаахха)
Скажи, любезный, ты откуда, Эт эрэ, миэхэ эр бэрдэ эн кимҥин,
И что в Якутске говорят? Итиэннэ куоракка туох дииллэрин.
Казак Хаһаах:
Меня Петровым называют, Бөтүрүөп диэммин мин. Куоракка
В Якутск отцом я завезен. Аҕабар кэлбитим. Наар балыыр,
Все в городе тебя ругают, Эйигин үөҕэллэр. Ол уохха
А больше всех, твой зять Боргон. Борҕон кинээс баар, наһаалыыр.
^233
