Page 238 - Дуендун
P. 238
Кыттыһыым - сахалыы саҥарДа
*** ***
Прельстясь рассказа прямотою. Ол албын тылыгар олордон
Манчара гостя принял в стан, Манчаары уоругар киллэрбит,
Забыв, что в мире, под луною, Бэрт чугас сүбэһит оҥостон
Есть лицемерье и обман. Үөн өйүн сэрэйбэт да эбит.
Манчаре новый гость, как другу, Ол эрэт наар сүбэлээн этэрэ:
По дружбе доброй дал совет: «Хаһааҕа, сэрииһит дьоно суох
В Удскую всем уйти округу, - Үт диэн баар, күөх муора эҥэрэ
Теплее там и войска нет. Сир дэлэй саһыах, хорҕойуох».
Манчара долго колебался, - Манчаары саарыыр, саҥарбат
Свой край ему был дорог, мил; Дойдуттан арахсар ыарахан,
Решал уйти и оставался, Тэринэ да охсуон баҕарбат
Но наконец «поход» решил. Ол эрэн олуллар кыһынтан.
Решив уйти, он мести дело Хомунуон иннинэ өһүөннээх
Докончил: сжег Боргонов дом. Борҕон сиригэр тиийбитэ,
И скот, и люди - все сгорело, Толору дьонноох, сүөһүлээх
Остался пепел лишь кругом. Тиэргэнин күл гынан кэлбитэ.
*** ***
Полночный час. Уж спит поляна, Түүн үөһэ. Уу-чуумпу эргийдэ,
Как все уж спит везде кругом. Ол тэҥэ туох баара иһийдэ.
Манчара бодрствует у стана, Ордууга Манчаары кум гыммат,
А с ним Сордонка с казаком. Сордоҥой, хаһаах да утуйбат.
Манчара Манчаары:
И вот, все в путь уже готово. Айанныыр тэрээһин бүттэ да,
Безвестен край, безвестна даль!.. Билбэтэх сир-дойду угуйбат.
Хоть все знакомо здесь, не ново. Төрөөбүт дойдуну туохха да
Но все родное, - бросить жаль. Хаалларыан өй, сүрэх баҕарбат.
Прощай, прощай, мой край родимый, Быраһаай, төрөөбүт кыраайым,
Родные - воздух и вода! Өрүһүм, бу тыынар салгыным!
Манчара, злой судьбой гонимый, Эн уолуҥ көҥүлэ тэпсиллэн,
Бросает Вас и... навсегда. Букатын арахсан эрдэҕим.
Горька дана в удел мне чара, Хараҕым уута былаастаах
Ту чару пью я со слезой. Испиири аймана иһэбин,
Родной свой край любил Манчара, Манчаары таптыыра Арыылаах
Но бросить должен край родной... Алааһын, Өлүөнэ биэрэгин.
В былые дни я здесь ребенком Мин онно оҕочоос уол этим
С сестрою бегал и играл Кыһалҕа диэн тугун билбэтим,
