Page 234 - Дуендун
P. 234
Кыттыһыым - сахалыы саҥарДа
Кюн-Кыс Күн Кыыс:
(Во сне) (Үлүгүнэйэр)
Ах, не пугай отца могилой. Аҕабын өлөрүөх буолума,
Прости, прости его, дагор! Өһүөннүүр санааны тутума
Манчара Манчаары:
Отца жалеет... Кто ж виною?... Аҕатын аһынар... Буруйдаах
Боязни он, ведь, не знавал, Кини дии, кутталы билбэтэх,
Торгуя правдою земною, Кырдьыгы балыйан дьону таах
Людей на каторгу ссылал, - Хаайыыга ыытара кэрэдэх.
На казнь и плети посрамленье, Сааттаах да кириэскэ кэлгийэн
Безвинно их сажал в острог... Таһыырга туруорар идэлээх.
Кюн-Кыс Күн Кыыс:
(Во сне) (Уутун быыһынан)
А близко так было спасенье, Бу муҥтан быыһанар эрэлим,
Жених... и тот спасти не мог!... Чугас да буолбата кэргэним.
VII VII
Задумчив наш герой Манчара, Ордууга бүк түһэн, санаарҕаан
«Друзья» все в сборе, весел стан: Манчаары олорор. Атыттар
Обходит всех хмельная чара, Арыгы иһэллэр. Киэр туттан
Не пьет лишь грустный атаман. Испэт да, аһаабат атамаан.
Охотясь, храбрые дагоры Ойууртан кэллилэр булчуттар.
На казаченка набрели Хайаттан биир эдэр хаһааҕы
И пленного с собою в горы, Утуйа сытарын туппуттар,
На стан, к Манчаре привели. Ордууга аҕаалтар муҥнааҕы.
*** ***
Манчара Манчаары:
(Одному из шайки) (Аҕалбыт дьонтон биирдэстэригэр)
Сордонка! Ты такого зверя Сордоҥко! Эн, улар, өйдөнөн,
Зачем, откуда приволок? Өстөөҕү ордууга соһустуҥ,
Что сделал, глупая тетеря! Суолбутун-ииспитин көрдөрөн
Ты что готовишь нам?... Острог... Таҥнарар быһыыҥ дуо? Соһуттуҥ!
Хоть ты Сордон, но ты не шука: Ааттыын да сордоҥ дэнэр эн
