Page 120 - Дуендун

Кыттыһыым - сахалыы саҥарда

Глядел он ласково и долго, Оҕонньор эйэргии одуулуур
На всех, кто встретится ему, Суолугар көрсөр туох баары,
Глядел на птиц, глядел на елку. Чыычааҕы, харыйа ойууру.
Наверно, трудно одному. Соҕотох муҥун аралдьытаары.

Когда, поеживаясь зябко, Тымныыттан тоҥо, дьагдьайа
Поест немного и поспит. Ханна эрэ аһыа, утуйуо.
Ему какая-нибудь бабка Ханнык эрэ эмээхсин дьаһайа
Поднять котомку пособит. Айанын суолугар хомуйуо.

Глядит глазами голубыми, Сугуннуу күп-күөх харах,
Несет котомку на горбу, Көхсүгэр туох эмэ сүгэһэр,
Словами тихими, скупыми Саҥата да чуумпу, аҕыйах
Благодарит свою судьбу. Дьылҕаҕа махтана эрдийэр.

Не помнит он, что было прежде. Ааспыты хомнообот, оннооҕор,
И не боится черных туч, Этиҥнээх былыттан толлуо дуо,
Идет себе в простой одежде Халтаҥ таҥастаах оҕонньор
С душою светлою, как луч! Дууһалыын ып-ыраас - уот сойуо!