Page 115 - Дуендун

Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн

АЛЕНЬКИЙ ЦВЕТОЧЕК ТЭТЭРКЭЙ СИБЭККИ

Домик моих родителей Мин дьонум олорбут дьиэлэрэ
Часто лишал я сна - Элбэхтик да уубун аймыыра -
Где он опять, - не видели? Ханнаный, билигин эт эрэ?
Мать без того больна. Онто да суох ийэм ыалдьара.
В зарослях сада нашего Сад бөлкөй отунан-маһынан
Прятался я как мог. Оонньуурбар саһарым, сүтэрим.
Там я тайком выращивал Онно мин кистээн, кыһанан
Аленький свой цветок. Тэтэркэй сибэкки үүннээртим.
Этот цветок аленький Сибэкким нарынын мин бэйэм
Как я любил и прятал! Олус да таптыырым, кистиирим
Нежил его,- вот маменька Харыстыыр буоларым, ийэкэм
Будет подарку рада! Бэлэхпэр үөрүөҕэ диэхтиирим!
Кстати его, некстати ли, Наада диэн, эбэтэр, суоҕа дуу,
Вырастить все же смог. Тэтэрэ үүммүтэ сибэкким.
Нес я за гробом матери Ийэкэм хоруобун одуулуу
Аленький свой цветок. Онтубун мин тутан испитим.

ПАМЯТИ МАТЕРИ ИЙЭМ КЭРИЭҺИГЭР

Вот он кончился, покой! Дьэ бу ааста, чуумпу кэм!
Взметая снег, завыла вьюга. Силлиэ хаһыырар хаары бөрүөрэ.
Завыли волки за рекой Үрэх уҥуор улуйар биир кэм
Во мраке луга. Торҕон бөрө үөрэ.
Сижу среди своих стихов, Олордум хоһоонум, кумааҕы,
Бумаг и хлама. Бөх быыһыгар.
А где-то есть во мгле снегов Баҕар, тыал тибэн эрдэҕэ хаары
Могила мамы. Ийэм уҥуоҕар.
Там поле, небо и стога, Онно ходуһа, кээһии от, халлаан,
Хочу туда, - о, километры! Баҕардым да, - о, ырааҕыан!
Меня ведь свалят с ног снега, Хомурах аһаран бэрт, халыҥаан,
Сведут сума ночные ветры! Түүҥҥү тыал да өйбүттэн таһаарыа
Но я смогу, Ол эрэн, холонуом,
но я смогу булгу хотуоҕум,
По доброй воле Санаам күүһүнэн
Пробить дорогу свозь пургу Силлиэҕэ да суолбун тобулуом
В зверином поле!.. Сиэмэх кыыл сыбыытыыр сиринэн!