Page 117 - Дуендун

Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн

Кто там стучится, Ити ким лүҥсүйэр
в мое жилище? мин ордуубар?
Покоя нету! Бүтүҥ, арахсыҥ!
Ах, это злая старуха осень, О, күһүн эмээхсин, сүр киҥнээх,
Лицо нахмуря, Сирэйэ хаанньары,
и в хвое сосен Ити кини лүҥсүйэр кэриҥнээх,
Не молкнет буря! оттон бэс лабаатын
Куда от бури, Буурҕа буруйар!
от непогоды Куотар сир булаатын,
Себя я спрячу? ханна саһабын?
Я вспоминаю былые годы, Өйбөр охсуллар ааспыт сылларбын
И я плачу. Ахтан ытыыбын.
1963 г.

ХЛЕБ КИЛИЭП

Положил в котомку Сүгэһэрбэр угуннум
сыр, печенье, сыыр, бэчиэнньэ,
Положил для роскоши миндаль. Минньигэс угуннум санаа манньыта.
Хлеб не взял. Килиэп ылбатым.
- Ведь это же мученье Онтуҥ таах инньэ
Волочиться с ним в такую даль! - Эбии таһаҕас эбээт, ыраах аттанарга! -
Все же бабка Эмээхсин уган биэртэ
сунула краюху! килиэп хоруоскатын!
Все на свете зная наперед, Эрэйи өтө көрө үөрүйэх бэйэтэ,
Так сказала: Эппитэ кини:
- Слушай старуху! - Ылын, кырдьаҕас сүбэтин!
Хлеб, родимый, сам себя несет. Килиэп барахсан сүгүө, бэйэтэ-бэйэтин

ДУША ХРАНИТ ӨЙТӨН СҮППЭТ

Вода недвижнее стекла. Уу ньуура хамсаабат таас этэ.
И в глубине ее светло. Түгэҕэ көстө дьэрэлийэр.
И только щука, как стрела, Сордоҥо ыппыт ох кэпиэтэ,
Пронзает водное стекло. Таас ньууру түөрэ сүргэйэр.

О вид смиренный и родной! Ол көстүү уу-чуумпу, иһирэх!
Березы, избы по буграм Наҥнаһын хатыҥнар, мас дьиэлэр
И, отраженный глубиной, Күлүгүн көрүнэр үөт, тирэх
Как сон столетий, Божий храм. Сүүс сылы эргитэр дьиктилэр.