Page 121 - Дуендун
P. 121
ПОЭТТАР САХА СИРИН ТУҺУНАН
ЕВГЕНИЙ ЕВТУШЕНКО (1932-2017)
АЛМАЗЫ И СЛЕЗЫ АЛМААС УОННА ХАРАХ УУТА
На земле драгоценной и скудной Муҥура суох сир баайдаах дойдуга
я стою, покорителей внук, турабын талаанньыт удьуора,
где замёрзшие слёзы якутов саха дьон хараҕын уутуттан
превратились в алмазы от мук. алмааһы дэлэппит тоҥ буора.
Не добытчиком, не атаманом Атамаан, талаанньыт буолбатах
я спустился к Олёкме-реке, мин дууһам айаҥҥа тэриннэ,
голубую пушнину туманов кырса көп түүтэ аас туман
тяжко взвешивая на руке. ыар курдук ытыспар билиннэ.
Я меняла особый. Убытку Мин туспа мэнэйдьит идэбэр
рад, как золото - копачу. хоромньу да, хомотуо дуо, төһө.
На улыбку меняю улыбку Мичээргэ мичээрэ хардара,
и за губы - губами плачу. ууралга уураһан төлөһө.
Никого ясаком не опутав, Хаһан да дьаһааҕы эргитэр,
я острогов не строю. Я сам осторуок да тутта барбаппын.
на продрогшую землю якутов Саха дьон тоҥ-хаһаа сиригэр
возлагаю любовь как ясак. бэлэхтиэм таптал диэн дьаһаахпын.
Я люблю, как старух наших русских, Нуучча эмээхситтэрин тэҥэ
луноликих якутских старух, таптыыбын саха туос аматын,
где лишь краешком в прорезях узких төгүрүк сирэй, кыбытыы харах
брезжит сдержанной мудрости дух. эмээхсин киэҥ өйүн-санаатын.
Я люблю чистоту и печальность Хоргус да, ып-ыраас дууһалаах
чуть расплющенных лиц якутят, таптыыбын уу саха ыччатын,
будто к окнам носами прижались түннүккэ муннунан хам сыста
и на ёлку чужую глядят. ымсыыра көрөр ыал елкатын.
119
