Page 132 - Дуендун
P. 132
Кыттыһыым - сахалыы саҥарда
ПЕТР БУТУРЛИН (1859-1895)
СЕРЫЙ СОНЕТ СИЭРЭЙ СОНЕТ
Вчера с вечернею зарей, Бэҕэһээ киэһээҥҥи саһарҕа
С последней, красной вспышкой света, Тэтэркэй төлөнө сүтүүтэ,
В зловещих тучах над землей Най былыт хайыҥнаах саҕахха
Печально умирало лето, Сайыным сылама өспүтэ.
И осень с бледною луной Күһүҥҥү кэм тунал ыйынаан
Взошла - и пел ей до рассвета, Кэлбитин күн тахсыар диэритин,
Всю ночь, в листве еще густой Көлдьүн тыал ыллатта айхаллаан,
Изменник-ветер песнь привета. Саһарбыт сэбирдэх сиккиэрин.
Сегодня в небе нет лучей, Сарсыарда тоҥ, дьэбир ньуурданан,
И дождь, дождь льется безнадежно, Айыылаах хараҕын уутунан,
Как слезы скорбных матерей! Сэллээбэт ардах наар суккуллар!
И в этой тихой мгле безбрежной, Ол чуумпу бороҥуй быыһынан,
Смотри, к краям весны мятежной Сааскылыы дохсуннук дайбанан
Летит станица журавлей! Aahap үөр туруйа субуллар!
1893 г.
ВАЛЕРИЙ БРЮСОВ (1873-1924)
СОНЕТ К ФОРМЕ КИЭПТЭЭХ СОНЕТ
Есть тонкие властительные связи Сибэкки сытын, нарын бэйэтин
Меж контуром и запахом цветка Ситимниир дьикти күүс баар,
Так бриллиант невидим нам, пока Ол тэҥэ алмааһы кырыылаар,
Под гранями не оживет в алмазе. Оччоҕо көрүөҥ бриллиант кэрэтин.
Так образы изменчивых фантазий, Оҥорон көрөр албын дьүһүлгэн
Бегущие, как в небе облака, Устугас былыт кэриэтэ,
Окаменев, живут потом века Чочуллубут тыл абылыыр кэрэтэ
В отточенной и завершенной фразе. Үйэлэри нөҥүөлүө, өлбөт үйэлэнэн.
И я хочу, чтоб все мои мечты, Баҕардым, мин ырам тобулуон
Дошедшие до слова и до света, Сырдыгы, тыл абын иҥэрэн,
Нашли себе желанные черты. Хамсаабат халыыпка суккуллуон.
Пускай мой друг, разрезав том поэта, Оччоҕо атаһым, арыйаат поэттан,
Упьется в нем и стройностью сонета, Сүүрүктүү суккуллар сонеттан
И буквами спокойной красоты! Кэрэни кэрэхсии дуоһуйуо!
1895 г.
