Page 133 - Дуендун
P. 133
Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн
ВЯЧЕСЛАВ ИВАНОВ (1866-1949)
ЗИМНИЕ СОНЕТЫ КЫҺЫҤҤЫ СОНЕТТАР
1 1
Скрипят полозья. Светел мертвый снег. Сыарҕа кыыкыныыр. Хомурах хаар сырдыыр.
Волшебно лес торжественный заснежен. Ойуур тыа угуттуур абылаҥ силигэ.
Лебяжьим пухом свод небес омрежен. Халлаан сиигинэн суҥ түү хаймыылыыр.
Быстрей оленя туч подлунных бег. Былыттар быһыйдар түүҥҥү дьиктигэ.
Чу, колокол поет про дальний брег... Ыраахтан эҥсэр куолакал лыҥкынын
А сон полей безвестен и безбрежен... Нуктаабыт хонуу соһуйа көрүстэ.
Неслежен путь, и жребий неизбежен: Суолум тыргыллар, сэрэбиэй түстэ
Святая ночь, где мне сулишь ночлег? Түүн ханна тосхойуой хонук сынньалын?
И вижу я, как в зеркале гадальном, Таҥха сэрэбиэйинии курдат көрөбүн:
Мою семью в убежище недальном, Дьиэ дьоммор тиийэр үрдүк үөрүүбүн,
В медвяном свете праздничных огней. Көр-нар уоттара тырымныырын.
И сердце, тайной близостью томимо, Кэтиибин, көрсүһүү уххана кууста,
Ждет искорки средь бора. Но саней Хараҥа үөһүгэр уот кыламныырын,
Прямой полет стремится мимо, мимо. Айаным балысхан, hyy, ааста, ааста!
2 2
Незримый вождь глухих моих дорог, Көстүбэт сирдьит, түҥкэтэх суолга
Я подолгу тобою испытуем Элбэхтик да эрэйи сүктүбүт,
В чистилищах глубоких, чей порог Айаным аартыгар ууга-хаарга
Мы жребием распутья именуем. Сэрэбиэй кэбиһэ суол үктүүбүт.
И гордости гасимой вот итог: Киэмсийэр баҕа самнар туоһута:
В узилищах с немилым я связуем, Суол, айан тэһиинин туппутум,
Пока к тому, кого любить я мог, Бэл таптыыр кыыспын кытта соһута
Не подойду с прощеным поцелуем. Уураһар имэҥтэн куоппутум.
Так я бежал суровыя зимы: Куоппутум тымтар кыһынныын
Полуденных лобзаний сладострастник, Куудьуһар дьаллыгы ордордум,
Я праздновал с Природой вечный праздник. Көр-оонньуу күөнүгэр олордум.
На кладбище сугробов, облак тьмы Быт симэр хараҥа, тоҥуу хаардыын
И реквием метели ледовитой Силлиэ тыал муус кыаһаан кымньыыта,
Со мной сроднил наставник мой сердитый. Уордаах сирдьитим уруулуу - барыта.
