Page 134 - Дуендун
P. 134
Кыттыһыым - сахалыы саҥарда
3 3
Зима души. Косым издалека Киһи тоҥ дууһатын Күн сылыта
Ее лучом живое солнце греет, Сардаҥа кыымын ыһа угуттуур,
Она ж в немых сугробах цепенеет, Ол тэҥэ хомурах чигдитин сымната
И ей поет метелицей тоска. Силлиэлиин курдары курбуулуур.
Охапку дров свалив у камелька, Көмүлүөк уотугар мас киллэрэн,
Вари пшено, и час тебе довлеет; Хааһыта буһара өр уоккар,
Потом усни, как все дремой коснеет... Ол кэннэ сылбай уу хонуккар...
Ах, вечности могила глубока! Өлбүттүү утуйуоҥ биллэр эн!
Оледенел ключ влаги животворной, Олох тыына сыккыс хам тоҥуо.
Застыл родник текучего огня, Оһоххо сууланыа уот кыыма.
О, не ищи под саваном меня! Өллөҕө буолуо диэн, түүйэ санаама!
Свой гроб влачит двойник мой, раб покорный, Арай хос дьүһүлүм* хоруоп оҥостуо,
Я ж истинный, плотскому изменя, Оттон мин ыраах, ханыыта суох,
Творю вдали свой храм нерукотворный. Дьылҕам хараамын оҥостуом.
4 4
Преполовилась темная зима. Хараҥа кэм кылгыыр кыс ортото,
Солнцеворот, что женщины раденьем Ыалдьыттыы көрсөр дьахтар кэриэтэ
На высотах встречали, долгим бденьем Күн сып-сылаас уотунан оонньото
Я праздную. Бежит очей дрема. Сүрбүн көтөхтө, уубун көтүттэ.
В лес лавровый холодная тюрьма Аар тайҕа тыа түҥ хаһаа түрмэтэ
Преобразилась Музы нисхожденьем; Сымнаата, Музабар тыын уга;
Он зыблется меж явью и виденьем, Күнүс да, түүлбэр бу баар кэриэтэ
И в нем стоит небесная сама. Үөһээҥҥи Кэрэ Куо түспүт курдуга.
«Неверный! - слышу амброзийный шепот. - «Аҥала! - диэн чиҥ саҥа иҥиэттэ. -
Слагался ль в песнь твой малодушный ропот? Мутукча көп лабаатын суугуна,
Ты остовом ветвистым шелестел Ити дуо, эн хойгур ырыаҥ дуома?
С останками листвы сухой и бурой, Көмнөхтөөх дууп хаппыт тоҥ лабаатын,
Как дуб под снегом; ветр в кустах свистел; Сэппэрээк быыһынан тыал сургуйар;
А я в звездах звала твой взгляд понурый». Сулуска кучуйуом баара», - диэн эттэ.
5 5
Рыскучий волхв, вор лютый, серый волк, Ардай аһыылаах торҕон сур бөрө,
Тебе во славу стих слагаю зимний! Кыһыҥҥы айхалым, эн суос ааккар!
Голодный слышу вой. Гостеприимней Сиртэн да, дьонтон ордоро барбакка,
Ко мне земля, людской добрее долг. Эн, хам аччык улуйууҥ сөхтөрөр.
<^132
