Page 139 - Дуендун
P. 139
Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн
АЛЕКСАНДР БЛОК (1880-1921)
*** ***
Душа моя тиха. В натянутых струнах Дууһам нус-бааччы. Тыһы кыл тэҥэ
Звучит один порыв, здоровый и прекрасный, Чэбдик, кэрэ биир күүрээн лыҥкыныыр этэ,
И льется голос мой задумчиво и страстно. Күүркэйэ кутуллар куолаһым имэҥэ
И звуки гаснут, тонут в небесах... Куйаарга таах сүтэр өй дуораан кэриэтэ.
Один лишь есть аккорд, взлелеянный ненастьем, Силбик төрүөҕэ биир быстах дорҕоонун,
Его в душе я смутно берегу Үөл-дьүөл мин ону дууһабар кистээммин
И с грустью думаю: «Ужель я не могу Санньыйа саныыбын: «Кыайбакка ама мин
Делиться с Вами Вашим счастьем?» Үллэстиэм суоҕа дуу, Эһиги дьолгутун?»
Вы не измучены душевною грозой, Эһиги дууһаны аймыыр эрэйи билбэккит,
Вам не узнать, что в мире есть несчастный, Билиэххит да суоҕа, дьоло суох муҥнааҕа
Который жизнь отдаст за мимолетный вздох, Биир үөһэ тыыныыга бэл, олоҕун аныаҕа,
Которому наскучил этот бог, Муҥнааҕы таҥнары анал салгыппыт,
И Вы - один лишь бог в мечтаньи ночи страстной, Олоххо - албаҕа, имэҥ, түөкэй түүл таҥаралара
Всесильный, сладостный, безмерный и живой. Муҥур күүс, албын ап, өлбөт үөс - Эһиги бааргыт.
19 октября 1898 г.
СЕРГЕЙ ЕСЕНИН (1895-1925)
Я плакал на заре, когда померкли дали, Ытаабытым, хараҥаҕа саһарҕа сууланыыта,
Когда стелила ночь росистую постель, Хайы-үйэ түүн сииктээх тэллэҕин бүрүйүүтэ,
И с шепотом волны рыданья замирали, Эҥсилгэнэ уҕарыйан, долгун намтаан ылыыта,
И где-то вдалеке им вторила свирель. Ханна эрэ ыраах ону свирель дьүһүйүүтэ.
Сказала мне волна. «Напрасно мы тоскуем», - Күүгэннэрин симэлитэ биэрэги бигии сытан
И, сбросив свой покров, зарылась в берега, Симик долгун миэхэ санаарҕаамыах диэбитэ,
А бледный серп луны холодным поцелуем Оттон тунал ый муоһа тоҥуй биир ууралынан
С улыбкой застудил мне слезы в жемчуга. Көмүскэм уутун күлэ-күлэ чөмчүүк гынан биэрбитэ.
И я принес тебе, царевне ясноокой, Умсугуйар сарыабынам, эйиэхэ мин аҕаллым
Кораллы слез моих печали одинокой Соҕотох муҥа-таҥа харах уулаах кораллын
И нежную вуаль из пенности волны. Уонна долгун күүгэннирэр үрүҥ көмүс вуалын.
Но сердце хмельное любви моей не радо... Тапталынан төлөннүрэр мин сүрэҕим тэбиитигэр
Отдай же мне за все, чего тебе не надо, Аахайбатах бэйэҥ арай, анаа миэхэ эбиитигэр
Отдай мне поцелуй за поцелуй луны. Ый ууралын уулларар уоһуҥ имэҥ абылаҥын.
1915 г.
