Page 211 - Дуендун
P. 211
Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн
Что я с тобой, как с другом, обошелся Доҕордуу кэпсэттэ диэн билин.
И поручил тебе как человеку Итиэннэ тириэрт эн тойоҥҥор
Присяжному словесный мой наказ. Миигиттэн ыар-нүһэр илдьиппин:
Вот дело в чем, скажи, что я, Манчара, Чэй, бурдук, аһылык сыанатын түһэрэн
Прошу его, тойона, на провиант Дьон-норуот бутуурун уоскуттун,
Немедленно понизить цены - в меру, - Эбэтэр дьадаҥы туһугар иэстэһэ
И тем народ и бедность успокоить. Тус бэйэм орооһуом, - диир онтуҥ.
Не то, я сам за бедность заступлюсь. Итиэннэ эт, диир, остуруогу бэйэтин,
Чтоб он в острог заглядывал почаще Көрдүн-иһиттин. Сураҕа саллааттар
И наблюдал за стражей. - Слышал ты, Осторуок, түрмэ ааннарын аһаннар,
Открыть острог хотят солдаты сами. Куораты халатыах-талатыах курдуктар.
Чтоб отыскал учурского Манчару Манчаары аатынан сирэй саптыммыт
И допросил, что за мошенник? Учур урдуһун туттаран ээҕин этиттин.
Чужих грехов боюсь я, как огня. Туора дьон айыытын ылынар санаа суох.
Скажи еще, чтоб обо мне в народе Норуокка сымыйа кутталы билиннин,
Зловредные рассказы уничтожил Ол тэҥэ бэйэбин сойуолуу барбатын.
И запретил преследовать меня. Онто суох бэриниэм тымныы түһүүтэ.
Я сам явлюсь, когда зима настанет. Толоруо суоҕа да күрүөм кый бырах,
Не то к гилякам - на Амур Амурга, гиляктар диэки, бэрт ыраах.
И никого не шевельну перстом. Кими да аймыыр санаам суох диэммин
Клянусь в том угодником Николаем. Ньукуола Көмүскэс күлүгэр үҥэбин.
Уведоми уж, кстати, Борогона. Бороҕон тойоҥҥо кини биллэрдин:
Что дочь его я отпущу на волю. Кыыһын мин сотору босхолуом,
Что честь ея, как собственную жизнь, Кыыс чиэһин тыыппакка, тус бэйэм
Я берегу. - Никто ее не смеет Тыыммынан харыстаан сырыттым.
В моем плену и взглядом оскорбить, Күтүөт эр кэлин да миэхэ күнүүлээн
А за пятно жених с меня не взыщет. Эрэйдиир, боруоктуур буолбатын.
Так надобно, чтоб помнили меня Таҥара накааһын санатар мин уорум
Как грозную годину божьей кары... Үйэ-саас тухары мэҥ буола сырыттын».
Кюн-Кыс Күн Кыыс:
Манчара, ты мне много сделал зла, Манчаарыа, эн ыарахан дьүүлгүнэн
Но бог с тобой... ты все со мной мог сделать... Таҥара көрөр. миигиттэн иэстэһэ барбатыҥ.
Уверь, казак, скорбящего отца, Оттон эн, хаһаах, аҕабар тиийэн:
Что я жива, здорова и спокойна... «Кыыһыҥ баар, тыыннаах», - диэн этээр...
Манчара зол, но честен, - бог свидетель, Манчаары кырыктаах да, чиэһинэй -
Не мне судить, кто прав, кто виноват... Хайаҕыт кырдьыгын дьүүллүү барбаппын.
