Page 224 - Дуендун
P. 224
Кыттыһыым - сахалыы саҥарДа
Сестрой за долг владеет он. Ханнык да харданы ылбатым.
В окружной суд подал я «явку». Ис дьиҥэ Борҕон мэҥиэлээн
Но суд старинный присудил Суут дьоно үҥсүүбүн саппыта,
Принять прощение «на справку» Эбиитин бэйэбин күөмчүлээн
(Боргон и судьям угодил). Таһыйар уурааҕы ыыппыта.
Поджег я дом врага. Связали Ол онтон өстөһөн, кыһаллан
И, чтобы я бежать не мог. Баай дьиэтин, кур отун уоттуубун.
В управе триста розог дали, Тутуллан. Үс сүүстэ таһыллан
Потом свезли меня в острог. Остуруок хаайыытын булбутум.
Помог мне случай - дал я тягу, Хаайыыттан күрүүр биир түгэни
С собою друга прихватил, Туһанан көҥүлгэ көппүтүм,
Как я, несчастного бродягу. Мин курдук дьылҕалаах үөдэни
И нож, как бритву, наточил. Булсуһан иккис күүс булбутум.
Хотел украсть сестру родную, - Бастакы былааным биир этэ -
Перехитрил меня Боргон: Балтыбын күө баайтан күрэтии,
Вор все пронюхал: в ночь глухую Ол торҕон сытырҕаан билбитэ
С сестрой улус покинул он. Улуустан күрэппит этэ дии.
Поймали вновь. Вот я - в «заводе», Мин эмиэ хаттаан тутуллан,
Плетей мне дали сто никак Кый ыраах сыылканы булбутум,
Иль двести (что-то в этом роде): Хас да сүүс кымньыынан таһыллан
Бежал опять. Вот я - «варнак». Үсүһүн түрмэттэн куоппутум.
Уже два года с половиной Үс аҥаар сыл ааста билигин
Скитаюсь я, как вор, в горах; Бу хайа ордуулаах буолбутум,
Смеется над моей судьбиной Ороспуой, түөкүн аат силигин
Боргон с друзьями на пирах. Ситэрэн, кэпсииллэр мин туспун.
Ему теперь тепло, отрадно Эргийбэт сиригэр ыыттым диэн
(забыл Манчару, видно, он). Сураҕа Борҕон баай элэктиир,
Но месть близка и беспощадна, (Миигин бэлиэр умунна ол торҕон).
Где б ни пришлось... Ханна да буоллар ситиһиэм,
Прощай, тайон!... Өс-саас иэстэнэр, синэ-биир!
У вод безлюдного Алдана Иччитэх, дьоно суох хомоҕо
У встречи величавых рек, Икки өрүс тиксиһэр сиригэр,
В краю холодного тумана, Аас туман быттыгар-хонноҕор
В пустыне бродит человек. Ким сылдьар, ким хааман бэрийэр.
