Page 222 - Дуендун
P. 222
Кыттыһыым - сахалыы саҥарда
Мелькнет она, - и чахлый знак, Ый быстах сырдата өҥөйөр.
Росой усеянный, белеет: Өр буолбат ый сүтэр. Им-балай
В тумане скрылась. - Снова мрак, Хараҥа хаспахха сабардыыр,
То вновь по небу плавно реет. Сиик түспүт таммаҕа, ол арай,
Не спит лишь друг крутых стремнин, Бороҥуй сырдыкка кыламныыр.
Орел, пустыни гражданин; Хомпоруун хотой түүн утуйбат
О жертвах утра размышляет Сарсыҥҥы булдун туой саныы,
И когти клювом очищает... Тыҥырах сойуотун ыраастыыр.
II
У струй потока на поляне, Устар уу суһумнаах кытылтан
Как гость случайный, - мотылек, Түүҥҥү лыах-симигэс ыалласта,
Разрезав тьму, в ночном тумане Им-балай хайыҥы хайытан
Блеснул нежданно огонек. Кутаа уот кытыастан таҕыста.
Людей, животных слышны звуки. Ол кутаа элэҥнэс сырдыгар
Коней подводят якуты, Көһүннэ дьон, көтөл ат күлүгэ,
Узлы, мешки и седла, вьюки, - Айантан, сылааттан тыын ылар
Дорожной много суеты... Хонук сир саха дьон түбүгэ.
В шатре суровый и угрюмый, Сабыылаах балаакка иһигэр
Рукою опершись на седло, Ыҥыырга илиитин тайанан,
Сидит тайон. Глубокой думой Тыйыс хаан суо тойон иһийэн
Омрачено его чело... Олорор санааҕа баттатан.
Луна уж небо покидала, Ый түүҥҥү кэриирин ситэрэн
Обход свершив обычный свой, Кэрии тыа кэтэҕэр тимирдэ,
Природа утра ожидала, Тыҥ саҥа хатыыта им кэйэн,
Хоть спало все в тиши ночной. Сырдыйда да, турар кэм эрдэ.
Подняли кони шум тревожный; Сылгылар сэргэхтик сээбэҥнээн
Мелькнула тень за «кочевьем», - Ордууга дьиксинии билиннэ,
Походкой тихой, осторожной Үрэхтэн чуо чуҥнуур киэбинэн
Якут шагает за ручьем. Тыаһа суох биир күлүк көһүннэ.
Шаги к шатру он направляет, Ол күлүк үөмэрдии бытааран,
Кого-то ищет словно он, Балаакка аттыгар барыйда,
Поля палатки раскрывает... Кими эрэ чуҥнуур быһыынан
Вскочил проснувшийся тайон. Таҥас аан сабыытын арыйда.
