Page 221 - Дуендун
P. 221
Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн
НИКОЛАЙ ФОМИЧ БОРИСОВСКАЙ (1873-1918)
Николай Фомич Борисовскай туһунан сибидиэнньэ кытта сөп түбэспэт өйдөөх-санаалаах, бэл аһаҕас-
сэдэх, бэл хаһан, ханна төрөөбүтэ биллибэт, (Википе- тык кириитикэлиир, суруйар буолан, Манчаары уоба-
дияҕа да киирбэтэх быһыылаах). Онон Ф.Г. Сафронов раһын ордук чугастык ылынан айымньы геройа оҥо-
кинигэтигэр сурулларынан, прогрессивнай өйдөөх-са- стубут буолуон сөп. Онуоха М. Александров поэмата
наалаах чиновник. Идэтинэн тыл үөрэхтээҕэ, поэт, олук буолбута чуолкай.
публицист. Н. Борисовскай саха тематыгар суруллубут хас да
Илин, Арҕаа Сибиири эрэ буолбакка, Киин, Орто хоһоонноох, айымньыларын үс хомуурунньугун таһа-
Азия дойдуларынан Персияҕа, Кытайга, Монголияҕа, аттарбыта биллэр поэт. Борисовскай поэматыгар
Кавказка тиийэ эргичийбит Россияҕа народниктар Манчаары түөкүн буолбатах, социальнай тэҥэ суох
идеяларын утумнаабыт бэйэтин кэмин биир үөрэх- буолууну утары охсуһааччы. Ааптар кинини Ф. Шил
тээх-сайдыылаах киһитэ эбит. Эдэр сааһыгар Өлүөнэ лер «Ороспуонньуктар» трагедиятын геройа: «Мин
умнаһыгар учууталлаабыт, сыла биллибэт. Кэлин уоруйах буолбатахпын. Мин Дьарыгым - өс-саас си-
1894 сыллаахха Дьокуускайга кэлэ сылдьыбыт. тиһии», - Диир Карл Моорго тэҥниир. Борисовскайы
ХХ үйэ саҕаланыытыгар киин Россияҕа, Калугаҕа плагиат буолбатах диэн көмүскээччилэр поэма, төһө
баара диэн сибидиэнньэнэн сылыктаатахха, Манчаа- да Александров Манчаарытыгар олоҕурдар, туспа
ры кэмин баттаспатар да, эдэр эрдэҕинэ кини хоо- жанрынан, туспа поэтическай стилинэн суруллубут
дуот сырыыларын туһунан норуот сэһэнин исти- бэйэтэ туһунан айымньы, онон суолтата сүппэт
бит-билбит, итиэннэ кэлин, баар быһыыны-майгыны диэн сыаналыыллар эбит.
ЯКУТ МАНЧАРА МАНЧААРЫ САХА
(поэма) (поэма)
(посвящается С.В. Остроумову) (С.В. Остроумовка ананар)
«Это сцены никому неизвестные, простона- «Манна ойууланар көстүүлэр урут кимиэхэ да бил-
родныя, скрываемыя тщательно от посто либэтэх, туора харахтан кистэнэ-баттана сылдьы-
роннего глаза, но вопиющия и раздирающия быт, киһи сүрүн-кутун долгутар норуот тыыннаах
сердце. Хорошо, что они скрыты...» сэһэнэ. Ол биллибитэ үчүгэй...»
Искандер Искандер
Уж мир объят вечерним сном, Сир-дойду чуумпура иһийдэ
Ночная тень лежит на нем, Түүҥҥү күлүктэр түстүлэр,
И над угрюмыми лесами Түҥ ойуур кытта кирийдэ
Плывут туманы полосами. Аас туман бүрүйэр күөнүгэр.
Величья, дивных чар полна Хаспах утуйда. Ардыгар
Мелькнет сребристой полосою, Биллибэт дьикти тыын өндөйөр
То снова скроется луна. Устугас най былыт быыһыгар
