Page 229 - Дуендун

Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн

V V

У дома барского Боргона Баай тойон Борҕон сайылыыр
Сестра Манчары, вся в слезах, Уораҕай ордуутун иһигэр
В глубокой думе, близ «затона», Манчаары балта кыыс сыллыыр
Сидит с ребенком на руках. Утуйбут оҕотун түһэҕэр.
Дитя проснулось. Мать качает Оҕото уһуктар. Кыыс бигиир,
Его, сквозь слезы с ним шутя, Уоскуйа охсубат уолана,
Печальной песней усыпляет Оргууйдук ыллыыр да, кэтиир
Она любимое дитя: Долгуйан, хараҕа уулана.
«Спи, дитя! Все говорят, «Утуйууй, сэгэрим! Дьон этэр:
Что Манчара, милый брат, «Убайыҥ Манчаары күрээбит,
К нам «прикочевал». Сотору биллиэҕэ, эбэтэр,
Что пришел он налегке Хайа сах бу эргин күөрэйбит.
И уж здесь, невдалеке, Сураҕа иэстэһэр соруктаах,
Он заночевал. Чугастыы хоммут бадахтаах.
На него уже донес Ол иһин куттанан дьаархана,
Враг его, сердитый пес, Өлөрүө диэн хайыҥ охсуна
Старый наш Боргон. Манчаары өстөөҕө-саастааҕа
Уж Манчару «оценил» Борҕон хара ыт тыллаабыт
Стражей всюду оцепил Улахан Тойонтон манньаҕа
Улахан-тойон». Туттарар этэрээт таһаарбыт».
*** ***
Мать слышит шорох. Пред сестрой Таһыттан Манчаары балтыгар
Изгнанник брат ея предстал: Тыаһа суох баар буола түспүтэ,
Она поникла головою, Балта кыыс соһуйан санныгар
Ребенок громко закричал... Төбөтүн санньытан көрүстэ.
Манчара Манчаары:
Сестра! Я вижу - ты здорова, Көрөбүн, балтым эн, этэҥҥэ
Боргона верная раба... Эбиккин. Борҕон ыт кулута.
Сестра Балта:
Манчара!.. Знаешь и без слова, Убайыам, көрөҕүн биир тэҥҥэ
Что с нами сделала судьба. Түстэммит дьылҕабыт куолута.
Манчара Манчаары:
О, да! Ребенка усыпляешь, Ама дуу, Борҕон ыаматын
Боргона подлого щенка. Оҕом диэн манньыйа иитэҕин?
Ну, говори... Эт эрэ!