Page 226 - Дуендун
P. 226
Кыттыһыым - сахалыы саҥарда
III III
Глухая полночь... Месяц бледный Түүн үөһэ. Тунал ый халлаантан
Уныло с неба освещал Санньыардык тулатын сырдатта,
Пейзаж угрюмый, жизнью бедный. Барыта ыар нүһэр. Арҕааттан
И тишь лишь ветер нарушал. Арай, тыал чуумпуну бурайда.
Но вот и всадники. Их пара, Көһүннэ, аттаах дьон иһэллэр.
Постарше первый - наш герой, Инники ороспуой ааттааҕа -
Скиталец севера - Манчара, Манчаары Баһылай диэн биллэр,
Друг юных лет его - второй, Иккиһэ, эмиэ тэҥ саастааҕа.
На месте родины два друга, Оҕотук эрдэхтэн доҕоттор
Как в дни былые, детства дни, Элик эр бэртэрэ, дьорҕооттор
В беседе дружной, в час досуга... Булсуһан сэлэһэ иһэллэр,
О чем беседуют они?... Тугу дьэ, кэпсэтэр эбиттэр?
Манчара Манчаары:
Я весь разбит: вся грудь исчахла, Уруккум буолуо дуо, дьүдэйдим,
Не тот, что прежде я, не тот. Бэл түөһүм кытары хапсыйда,
Там все кромешным адом пахло, Онно дьаат сытыгар иэдэйдим,
Недаром каторга - «завод». Хаатырга үлэтэ да кыайда.
Там все небо сумраком одето, Халлаан да онно ыыс-тумарык,
Работа средь глубокой тьмы, Көрбөккүн сааһы да сайыны,
Не знал я там весны, ни лета, Түүннэри ыар үлэ ынырык,
Ни вашей «каменной» зимы. Билбэккин түптэлэс тымныыны.
В огне и газе ядовитом Кутааҕа, чаанынан тунуйар
Сидел я часто под котлом, Туус өрөр чаан олгуй суоһугар
Соленым кипятком налитым, Элбэхтик эргитэ санаатым
И думал, думал о былом... Дойдубун, көҥүлбүн аҕынным.
Бежал озлобленный, угрюмый Күрээтим, мин тыйыс, эр хааннаах
Сюда на родину. Пришел... Дойдум буор сиригэр үктэнним,
И здесь тоска и те же думы... Манна да ааспата дьалхааннаах
И что на родине нашел?... Ыар баттык санаалар, эрэйим.
Вот этот пепел, эти кучи, Дойдубар да, дьэ тугу көрүстүм:
Из близких сердцу - никого, Күрүөйэх олоҕо, күл чөмөҕө,
Сухой бурьян, песок сыпучий Сир, халлаан, хайыр таас, сүөм түстүм
И воздух... Больше ничего... Кимим да суох, кэлиэх көмөҕө.
