Page 225 - Дуендун
P. 225
Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн
Там жить никто бы не решился, Ыала суох, ким да тохтообот,
Там гости редкие орлы; Хотой бэл сэдэхтик сыбыытыыр
Там наш Манчара поселился Хаһан да кыыл кытта хорҕойбот
В глубокой трещине скалы. Хаспаҕар Манчаары ыалдьыттыыр.
Сидит он, мрачной думы полный. Олорор күрбэ таас үрдүгэр
Как дух пустыни, на скале: Ыар нүһэр санааҕа ылларан;
Под ним в тумане реют волны, Аллараа, долгун кыынньа түллэр
Теряясь где-то в дальней мгле. Кытыл күр тааһыгар анньыллан.
Он смотрит вдаль, глаза прищуря: Хабыра, кырыктаах бодото
И там та ж гладь и та ж вода? Долгунтан да суостаах, амырыын,
Он грозен, сумрачен, как буря, Манчаары дьиҥ саха богдото
Иль может быть грознее... Да. Кэпсэтэр Алданныын, Леналыын:
Порой он с Леной рассуждает, «Эт эрэ, эн, миэхэ Өлүөнэ,
С Алданом говорит порой: Кимиэхэ бу олох чэпчэки?
«Скажи мне, Лена, в чьей бывает Эппэккин, Эбэкэм Өлүөнэ,
Душе и радость и покой?... Куугунуу устаҕын үөс диэки.
Молчишь ты, дорогая Лена, Күүгэниҥ куба суҥ түүтүнүү
Тебе пустынника не жаль: Көрөбүн тус хоту устарын,
Твоя, как пух лебяжий, пена Билбэккин эрэй-муҥ бүтүннүү
И ты - стремитесь молча в даль. Бу икки атахтыын тустарын.
Свободна ты, всегда прекрасна. Көҥүлгүн эн, мэлдьи кэрэҕин
Лишь я на родине чужой, Арай мин дойдубар бэл туорабын,
В твоих хребтах ищу напрасно Эн үрдүк очуоскар, билэҕин
Своей свободы дорогой...». Көҥүлбүн таах көрдүү сатыыбын...»
«Алдан!... Скажи мне, далеко ли «Оо, Алдан!... Эт эрэ эн, миэхэ
Моря те, где кругом земли, Ыраах дуу, чугас дуу ол муора,
Как дети беззаботной воли, Үгүстэр үһү дии, киниэхэ
Скользят и реют корабли? Устугас көҥүл уу ааллара?
Уже ль и там, в свободном море, Ол көҥүл муораҕа баар ини
Есть сила сильных и вражда, Күүһүнэн өттөйүү. Өс-өһүөн,
Иль... только небо и вода?...» Аҥардас сир, халлаан, уу үһүө?
И долго, долго безотчетно Өр да, өр тобулу одуулуур
Он шуму воли речных внимал Өрүһэ уордайбыт уораанын,
И часто острый нож свой плотно Харааста кыыныттан оруур,
К груди холодной прижимал... Хам туттар түөһүгэр быһаҕын
