Page 46 - Дуендун
P. 46
Кыттыһыым - сахалыы саҥарда
Спросил я, встретив друга: «Что с тобой?» Доҕорбун көрсөммүн ыйыттым туох буолтун,
И он мне так ответил: «Из сраженья Онуоха хардата: «Кырыктаах кыргыстан
Как будто бы я выбрался живой!» Кыл тыыным эрэ ордубут курдукпун!»
И я повергнут был в недоуменье: Оттон мин таайбараҥ санааҕа өйдөөтүм:
Любовь людская - если это бой, Дьон күүстээх таптала кыргыска дьүөрэлээх,
То бой, откуда нету возвращенья. Ким онно хотторбут төннөрбөт үгэстээх.
*** ***
В твоем плену я двадцать с лишним лет, Сүүрбэттэн тахса сыл билиэҥҥэр ылан эн
И кажется, ты мне связала руки. Илиибин-атахпын кэлгийбит курдуккун,
Но вот порою друг или сосед Бэрт дэҥҥэ доҕорум, ыалым дуу мэктиэлээн,
Берет меня из плена на поруки. Көҥүлгэ тахсыахча көрүлүөх курдукпун.
Но на свободе грустен я и слаб, Ол көҥүл уһаабат, сылайан, чуҥкуйан,
Вокруг бесцветно все, все лица серы. Тулам бэл көрүнньүк, сиэрэй сирэйдэр.
И, как свободу получивший раб, Төннө турабын эйиэхэ манньыйан
Я жить не в силах без своей галеры. Көҥүлтэн салгыбыт кулут кэриэтэ.
Так, с привязи сорвавшись, волкодав Босхо барбыт ыт син биир оннуга,
Лишь поначалу весело резвится, Үөрүүтүн уоҕар буулдьалыы ыстанар,
Но вскоре, все заборы обежав, Уоҕун харатаат, омунун аһарар,
Спешит к привычной цепи возвратиться. Төттөрү ньалбыҥныыр сыаптаах оннугар.
И я, свободе горестной взамен, Мин эмиэ оннук көҥүлүм кэриэтэ
Предпочитаю свой извечный плен. Билиэннэй олохпор тардыһыам баар этэ.
*** ***
Дождь, оставляя капли на окне, Курулас таммаҕын түннүкпэр тамнаата
Стучит, стучит в стекло порой ночною. Түүҥҥү ардах солуута да суохха.
Что он шумит? И так не спится мне, Тоҥсуйан-тоҥсуйан уубун аймаата
Тебя, моей любимой, нет со мною. Тоҕо тонсуйар? Сэгэриэм эн суоххар.
Но быстролетны приступы грозы, Этиҥнээх ардах уоҕун хараарта,
И дождь, поняв, что мало в шуме толку, Тыаһа намыраан, уоскулаҥ тосхойдо,
Вдруг перестал, оставив след недолгий Түннүкпэр үс бөдөҥ таммаҕы хааллаарта
На стеклах три некрупные слезы. Харах уутунуу таҥнары ньолҕойдо.
