Page 47 - Дуендун
P. 47
Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн
Все стихло, даже капель не осталось. Барыта иһийдэ. Бэл таммах хаалбата.
Я вдаль смотрю, где все темным-темно, Өрдөөҕү түгэни саныы, ырыта
Но вспоминаю, что и мне случалось Одуулуу сатыыбын им балай түгэҕин
Когда-то слезы лить давным-давно. Мин эмиэ ытыыр, айманар кэмнээҕим.
Случалось мне стучать в твое окно, Ол сахха түннүккүн тоҥсуйар буоларым,
Которое на стук не открывалось. Аһыллыа диэн манаан өр да өр турарым.
*** ***
Ты видела, как пилят дерева? Дьон маһы эрбиирин көрбүтүҥ буолуо дуу?
Я в жизни сам стволов спилил немало, Мин туспар бааллара ол үлэ сыллара,
Потом стволы я резал на дрова, Эрбэммит дүлүҥтэн харах уутунуу
И, словно слезы, их смола стекала. Хас эрбии суолуттан сымала аллара.
Я молод был, был на работу зол, Үлэттэн чаҕыйбат, оччоҕо эдэрим.
Пилил дрова, бывало, целый день я. Сылааны билбэккэ күнү күннүктүү
Пилою укорачивая ствол, Хардаҕас гынаары быһыта эрбиирим
Поленья обрекая на сожженье. Оттукка бэлэмнээн мунньарым үллүктүү.
Идут года и, как пила стволы, Сыллар ааһаллар, ол эрбии кэриэтэ
Наш урезают век без сожаленья. Сааспытын сарбыйар, биллибэт суутунан,
Года сгорают сами, как поленья, Сымала тэҥэ аллар харах уутунан
Неслышно плача каплями смолы. Сирдээҕи олоҕу күннэтэ кээрэтэ.
Но для любви не страшно ни горенье, Тапталы чаҕыппат уот итии суоһунан,
Ни зубья той безжалостной пилы. Эрбии тииһэ да куттаабат диэм этэ.
*** ***
В моих воспоминаньях о весне, Сандаарар сааскыбын эргитэ саныырбар
В сознании, что осень наступила, Мин өйбөр күкээркэй күһүнүм өттүктүүр
В моей заботе об идущем дне Күннээҕи олоххо кыһалла сатыырбар
Твое лицо все лица заслонило. Эн кэрэ сэбэрэҥ атыны күлүктүүр.
Об этом бы не надо говорить, Ол туһун эйиэхэ этиэххэ суох баара,
Но ты на грудь мне голову склонила, Уурбутуҥ төбөҕүн мин түөспүн өйүүрдүү,
И понял я, что не могу таить, Өйдөөтүм онно дьэ, билинним талбаара,
Ты все передо мною заслонила! Сэбэрэҥ мин таспар туох баары күлүктүүр
