Page 48 - Дуендун
P. 48
Кыттыһыым - сахалыы саҥарда
Нам многое увидеть довелось, Көрбүппүт-билбиппит элбэх буоллаҕа:
И радость, и печаль - все в жизни было, Үөрүү да хомолто - олоххо баар көстүү,
Но светит серебро твоих волос, Баттаҕыҥ күн уоттаах сыыйыы утаҕа
Как никогда доселе не светило. Хаһан да сырдаабат этэ, үрүҥ көмүстүү.
И все равно- мы вместе или врозь, Өйдөһүү, хомойсуу баарын баар буоллаҕа,
Ты все передо мною заслонила. Онно да сэбэрэҥ барытын күлүктүүр.
*** ***
Я признаюсь: мне кажется порою, Билинэ саныыбын: эн биһи ардыгар
Как будто мы с тобой воскрешены Былыргы номохтон тиллибит курдукпут,
Из повестей старинных, где герои Өлүүнү да уурбатах таах баардыга
Погибнуть от любви обречены. Таптаһар уоллаах кыыс тэҥэ буолуохпут.
Любовь своей затягивает сетью, Таптал илимэр сөрөөт да, имэҥнээх
Она огнем того, кто любит, жжет. Таптаһар сүрэҕи уотунан толорор,
Влюбленный лебедь долго не живет, Куба тапталтан кылгас үйэлээх,
Живет лишь злобный ворон три столетья. Арай, соллоҥ суор үс сүүс сыл олорор.
Стать старым лебедю не суждено, Кырдьар саас диэн туга тосхойбот кубата
Но он любя живет свой век недлинный, Кылгас олоҕо таптал диэн уйалаах,
И, заливаясь песней лебединой, Кубалыы имэҥнээх таптал ырыата
Он ворона счастливей все равно, Суордааҕар быдан өр дьоллуур аналлаах.
Хоть три столетья ворону дано Олордун, баҕар суор үс сүүс сыл барыта
Жить в этом мире, тешась мертвечиной. Кубалыы таптаһар быдан дьоһуннаах.
*** ***
Была роса, и вдруг росы не стало, Чаҕылыс таммах сотору куурда,
И птицы улетели в дальний край. Көтөр кынаттаах соҕуруу таласта.
Проходит все, и песня «далалай» Барыта ааста, «далалай» ырыа да
Совсем не так, как прежде, зазвучала. Быдан атыннык ылланан соһутта.
Как все недолговечно под луной, Күһүҥҥү тунал ый суһумун анныгар
Где все должно с годами измениться. Туох баара сыл ахсын сөҥ түһэр.
Сказали росы: «Был горячий зной!» «Куйаас күн баара», - диэн таммах айманар
«Идут морозы», - объяснили птицы. «Тымныйда», - диэн көтөр үөрдүһэр.
