Page 53 - Дуендун
P. 53
Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн
*** ***
Я звезду засвечу тебе в угоду, Эн этиэҥ, сулуһу уматыам,
Уйму холодный ветер и пургу, Тымныы тыалы, буурҕаны сыһытыам
Очаг нагрею к твоему приходу, Аал уоппун оттуом эн кэлэргэр,
От холода тебя оберегу. Сылааска сынньана түһэргэр.
Мы сядем, мы придвинемся друг к другу, Ыкса олоро түһүөх баар этэ
Остерегаясь всяких громких слов, Дарбааннаах тыллартан туттуна,
Ярмо твоих печалей и недугов Хом санааҥ, ыарыы муҥун чэпчэтэ
Себе на шею я надеть готов. Барытын бэйэм сүнньүбэр ылына.
Я тихо встану над твоей постелью, Эн уугун аймаабат туһуттан
Чтоб не мешать тебе, прикрою свет, Оронуҥ аттыгар чуумпуруом,
Твоею стану песней колыбельной, Эн тускар ыары да тоһута
Заклятьем ото всех невзгод и бед. Мин биһик ырыанан толуйуом.
И ты поверишь: на земле метельной Итэҕэй: силлиэлээх буор сиргэ
Ни зла людского, ни печали нет. Кырык да, хомолто суох дииргэ.
*** ***
Трем нашим дочкам ты головки гладишь, Үс кыыспыт баттаҕын тарааҥҥын
Ты шесть тугих косичек заплетешь, Хас биирин чиҥ гына өрөҕүн,
И в зеркало посмотришь, и взгрустнешь, Дьүһүҥҥүн көрүнэ тураҥҥын
Что у тебя самой поблекли пряди. Аастыйбыт чанчыккын сөҕөҕүн.
Чем руки дочек, нет белее рук, Кыргыттар харылыын муус маҥан
Ты руки их своей ладонью тронешь Кырдьыга суох онно тэҥнэһэр,
И с огорчением заметишь вдруг, Чарчыспыт ытыскар холуйан,
Что огрубели у тебя ладони. Долгуйан ылаҕын эн, дьиҥэр.
Чем глазки дочек, нет яснее глаз, Кыргыттар ып-ыраас харахтаах
Они еще согреют нашу старость, Сааһырбыт олохпут үөрүүтэ,
И ты напрасно сетуешь сейчас, Уорбалыы, сонньуйа эттиҥ таах:
Что у тебя глаза поблекли малость. Мөлтөөтө хараҕым көрүүтэ.
Все то хорошее, что было в нас, Олоххо баар үтүө хаалыахтаах
Досталось нашим дочкам и осталось. Оҕонон салҕанар үөрүүтэ.
51
