Page 101 - Дуендун
P. 101
Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн
Еще прошло Элэҥнии алтыһар
Немного быстрых лет, Сыллар түргэттэр,
И стало грустно вновь: Санньыһа ахтыһар
Мы уезжали! Арахсар кэм кэлэр!
Тогда нас всей Дьон бары хап-сабар
Деревней провожали, Атаарса ойдо.
Туман покрыл Сиик, туман сабар
Разлуки нашей след. Ахтылҕан сойдо.
НОЧЬ НА РОДИНЕ ДОЙДУМ ТҮҮҤҤҮТЭ
Высокий дуб. Глубокая вода. Дууптар үрдүктэр. Дириҥнэр уулар.
Спокойные кругом ложатся тени. Күлүктэр эмиэ сөҥмүттэр холкутук.
И тихо так, как будто никогда Айылҕаны алдьатар ыар содуллар
Природа здесь не знала потрясений! Хаһан да манна буолбатах курдук!
И тихо так, как будто никогда Тула уу-чуумпу, өтөр-наар манна
Здесь крыши сел не слыхивали грома! Сарайдар билбэттэр этиҥ саалларын!
Не встрепенется ветер у пруда, Тыала суох күөл ньуура хамсаабат,
И на дворе не зашуршит солома, Тиэргэҥҥэ да солуома тыаһаабат.
И редок сонный коростеля крик. Дэҥ эрэ уук көтөр хаһытыыр.
Вернулся я, - былое не вернется! Төнүннүм мин - ааспыт эргийбэт!
Ну что же? Пусть хоть это остается, Туох буолуой? Бу көстө тулалыыр
Продлится пусть хотя бы этот миг, Уу-чуумпу түгэнэ уһуу да түспэт.
Когда души не трогает беда, Сүрү хам баттыыр иэдээни билбэккэ
И так спокойно двигаются тени, Күлүктэр бэл холкутук хамсыыллар,
И тихо так, как будто никогда Олоҕу аймыыр алдьархай кэлбэккэ
Уже не будет в жизни потрясений, Наар уу-чуумпу нуһараҥ баар буоллар.
И всей душой, которую не жаль Сүрэххэ таалар киччим кэрэлэр
Всю потопить в таинственном и милом, Кистэнэ, бэл тимирэн хаалбакка,
Овладевает светлая печаль, Курус ахтылҕан ыйдыын дьүөрэлэр
Как лунный свет овладевает миром. Түүннэри сэмсииллэр тохтоон ылбакка.
99
