Page 105 - Дуендун

Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн

Вот так же высекать Уоттаах тыл
Огонь из слова! Эттэнэр, эллэнэр!
Но труд ума, Өй үлэтэ -
Бессонницей больного, - Ууҥ көтөр, ол көҕөр
Всего лишь дань Сир билбэт үөрүүтэ
За радость неземную: Сүргэни көтөҕөр:
В своей руке Ытыскар аҕаан
Сверкающее слово Ылбыттыы таайаҕын
Вдруг ощутить, Чаҕылҕан уот чаҕаан,
Как молнию ручную! Кыым саҕар тылларын

Вредная, Уодаһын,
неверная, таҥнарыы,
наверно. быһыыта.
Нервная, наверно... Ну и что ж? Киҥнээххин, арааһа. Туох иһин?
Мне не жаль, Хоргута барбаппын,
Но жаль неимоверно, Хомолто кыһыыта-абата
Что меня, наверно, и не ждешь! Эн миигин, арааһа, күүппэккин!
За окном, Түннүккэ,
таинственны, как слухи, уорба, хоп кэриэтэ
Ходят тени, шорохи весны. Барыҥнас күлүктэр, саас тыына.
Но грозой и чем-то в этом духе Этиҥтэн эбэтэр онно ханыылаах
Все же веют сумерки и сны! Туох эрэ түүл битэ быһыылаах!
Будь что будет! Буолуохтаах буоллун!
Если и узнаю, Таптаппат эбиппин таайдахха,
Что не нравлюсь, - сунусь ли в петлю? Быалана барыахха, - баара дуо?
Я нередко землю проклинаю, Сэдэҕэ суох сири үөхсэбин
Проклиная, все-таки люблю! Үөхсэн да, синэ-биир таптыыбын!
Я надолго твой, Мин мэлдьи эйиэнэбин,
хоть и недолго баҕардар кылгаатын,
Почему-то так была близка Тоҕо эрэ эн миэхэ чугаскын,
И нежна к моей руке с наколкой Илиибэр эн уурар
Та, с кольцом, Биһилэх киэргэппит
прохладная рука. тарбаҕыҥ тымныы да, нарына.
Вредная, Уодаһын,
неверная, таҥнарыы,
наверно. быһыыта.
Нервная, наверно... Ну и что ж? Киҥнээххин, арааһа. Туох иһин?
Мне не жаль, Хоргута барбаппын,
Но жаль неимоверно, Хомолто кыһыыта-абата
Что меня, наверное, не ждешь! Эн миигин арааһа, күүппэккин!