Page 99 - Дуендун

Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн

Пароход загудел, Ыраатар айанын сэрэтэ
возвещая отплытие вдаль! борохуот хаһыыта ыҥырар!
Вновь прощались с тобой Эмиэ хат уураһыы баар этэ
У какой-то кирпичной оградины, Эргэ таас соппулуот аттыгар.
Не забыть, как матрос, Умнубат мотуруос сүрэҕэ
увеличивший нашу печаль, ахтылҕан күүһүрэр ыарыытын,
- Проходите! - сказал. - Киириҥ! - диэн дьоҥҥо-сэргэҕэ
- Проходите скорее, граждане! - Капитан тиэтэтэр саҥатын.
Я прошел, и тотчас, Ааһабын да, тута,
всколыхнувши затопленный плес, дьэ эрэ, хайдахпын диэбиттии
Пароход зашумел, Тумсунан долгуну хайыта
Напрягаясь, захлопал колесами... Борохуот айана түргэтиир.
Сколько лет пронеслось! Төһөлөөх сыл хонно санныгар!
Сколько вьюг отсвистело и гроз! Төһөтө тыал, этиҥ дарбыйда!
Как ты, милая, там, за березами? Сэгэриэм, күүттэҕиҥ, ол хатыҥ анныгар?
1969 г.

ДЕТСТВО ОҔО СААС

Мать умерла. Ийэм өлбүтэ.
Отец ушел на фронт. Аҕам сэриигэ.
Соседка злая Ыал дьахтар мөҥүүтэ
Не дает проходу. Аһарбат үлүгэр.
Я смутно помню Өйдүүбүн үдүк-бүдүк
Утро похорон Сарыарда көмүүнү
И за окошком Кырыалаах таас түннүк
Скудную природу. Кугдаххай күһүнү.
Откуда только - Хантан таҕыста -
Как из-под земли! - Сир-буор анныттан! -
Взялись в жилье Хараҥа, сиик ыкта
И сумерки, и сырость. Дьиэм иһин муннуктан.
Но вот однажды Онтон дьэ биирдэ
Все переменилось, Түҥнэри эргийдэ,
За мной пришли, Миэхэ кэллилэр,
Куда-то повезли. Ханна эрэ илтилэр.

Я смутно помню Үөл-дьүөл өйдүүбүн
Позднюю реку, Күһүҥҥү өрүскэ,
Огни на ней, Уоттары көрөбүн
97