Page 107 - Дуендун
P. 107
Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн
БЕРЕЗЫ ХАТЫҤНАР
Я люблю, когда шумят березы, Үөрэбин, сааскы күөх суугунтан,
Когда листья падают с берез. Кэрэ кэм - сэбирдэх ардаҕар.
Слушаю - и набегают слезы Ытыыры умнубут харахтан
На глаза, отвыкшие от слез. Иэйинньэҥ көмүскэ уу аҕар.
Все очнется в памяти невольно, Сүрэҕи, хааны да оонньото
Отзовется в сердце и в крови. Ол иэйии, өйдөбүл уһуктан
Станет как-то радостно и больно, Үөрүүгэ алтыһар хомолто
Будто кто-то шепчет о любви. Ким эрэ тапталы ахтыһан.
Только чаще побеждает проза, Хаҕыс күн тыала, хахсаата
Словно дунет ветер хмурых дней. Үксүгэр кэпсээн баһыйар.
Ведь шумит такая же береза Үкчү эн хатыҥын ханыыта
Над могилой матери моей. Мин ийэм уҥуоҕар налыйар.
На войне отца убила пуля, Мин аҕам сэриигэ өлбүтэ,
А у нас в деревне у оград Сэлиэнньэ чараҥар кутуллар
С ветром и дождем шумел, как улей, Күүстээх тыал, ардах көтүтэ
Вот такой же желтый листопад. Сэбирдэх ардаҕа ытыллар.
Русь моя, люблю твои березы! О, Русь, хатыҥҥын мин күүскэ
С первых лет я с ними жил и рос. Таптааммын олордум, улааттым.
Потому и набегают слезы Ол иһин ууланар көмүскэ
На глаза, отвыкшие от слёз. Ытыыры умнубут харахпар.
1957 г.
ПЕРВЫЙ СНЕГ МАҤНАЙГЫ ХААР
Ах, кто не любит первый снег Үрэххэ тоҥмут муус үрдүгэр,
В замерзших руслах тихих рек, Ойууру, селону, киэҥ маары
В полях, в селеньях и в бору, Тыал үрэн сылаастык үллүйэр
Слегка гудящем на ветру! Ама ким таптаабат сыа хаары!
В деревне празднуют дожинки, Селоҕа үөрүү-көр эргийэр
И на гармонь летят снежинки. Хоромуоска күөрдүгэр хаар сыстар.
И весь в светящемся снегу, Сыа хаары көмүстүү бүрүнэр
Лось замирает на бегу Бэл тайах уоскуйа иһийэр
На отдаленном берегу. Уҥуоргу кытыы тыа аттыгар.
Зачем ты держишь кнут в ладони? Тоҕо эн кымньыылаан ыксаттыҥ
Легко в упряжке скачут кони, Онто суох сыа хаары көтүтэ
И по дорогам меж полей, Үөр холууп көтөрүн кэриэтэ,
Как стаи белых голубей, Хонуунан, ойуур тыа кэриитэ
Взлетает снег из-под саней. Сыыдамнык сыыйыллар аттаргын?
