Page 112 - Дуендун
P. 112
Кыттыһыым - сахалыы саҥарда
ПРИВЕТ, РОССИЯ
Привет, Россия - родина моя! Эҕэрдэ, Россия - төрөөбүт дойдум!
Как под твоей мне радостно листвою! Үөрүүбүн үксэтэр хатыҥыҥ суугуна!
И пенья нет, но ясно слышу я Ырыа да суоҕар, истэммин дуоһуйдум
Незримых певчих пенье хоровое. Үөр чыычаах күйгүөрүн баар гына.
Как будто ветер гнал меня по ней, Санаабар тыал миигин угуйар күрэҕэ
По всей земле - по селам и столицам! Село да, куорат - араас сир диэбэккэ!
Я сильный был, но ветер был сильней, Миигиттэн тыал быдан күүстээҕэ
И я нигде не мог остановиться. Ханна да тохтотор кыаҕы биэрбэккэ.
Привет, Россия - родина моя! Эҕэрдэ, Россия - мин төрөөбүт дойдум!
Сильнее бурь, сильнее всякой воли Эн дуолгар, бурдуктаах буолаҕар таптал
Любовь к твоим овинам у жнивья, Эйигин таптаан тыаҥ сирин хоһуйдум
Любовь к тебе, изба в лазурном поле. Силлиэҕэ да хотторбот күүс - ол анал.
За все хоромы я не отдаю Ханнык да күндэлэс уораҕай аайы
Свой низкий дом с крапивой под оконцем. Биэрбэппин, эргэ самнархай ордуугун,
Как миротворно в горницу мою Күн киирэ сэмсиир киэһээҥҥи сыдьаайы
По вечерам закатывалось солнце! Эйэни биһиктиир уоскулаҥ олохпун!
Как весь простор, небесный и земной, Сир, халлан эйгэтин толору ситимнии
Дышал в оконце счастьем и покоем, Түннүктэн дьол-соргу тыына илгийэр,
И достославной веял стариной, Түҥ өһүк кэм кытта тиллэн кэлэрдии
И ликовал под ливнями и зноем!.. Сүллэр этиҥэ, тоҥ чымаан лүҥсүйэр!
1960 г.
НА НОЧЛЕГЕ ХОНУККА
Лошадь белая в поле темном. Хараҥа. Сыһыыга маҥан ат.
Ветер веет, бурлит овраг, Хахсаат тыал, уу бүтэй балкыыра,
Светит лампа в избе укромной, Күһүҥҥү им-балай түүн курдат
Освещая осенний мрак. Ойдом дьиэ түннүгэ сырдыыра.
Подмерзая, мерцают лужи. Чалбах, уу тоҥ ньуура тунаарар,
«Что ж, - подумал, - зайду давай?» «Чэ, - диибин, - дьиэҕэ киириэх дуу?
Посмотрел, покурил, послушал Көрдө, табаҕын буруота унаарар,
И ответил мне: - Ночевай! «Хон!» - диэтэ бэйэбин одуулуу.
