Page 111 - Дуендун
P. 111
Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн
Мать придет и уснет без улыбки. Киэһэ ийэм кэлээт да, утуйуо.
И в затерянном сером краю Түҥкэтэх, бу чуҥкук дойдуга,
В эту ночь у берестяной зыбки Түүн үөһэ уһуктан уолуйуо,
Ты оплачешь измену мою. Хоргутуо күрүөйэх уолугар.
Так зачем же, прищурив ресницы, Кыламаҥҥын санньытан тоҕо эн
У глухого болотного пня Дүөдэҕэ, түҥүргэс таһыгар
Спелой клюквой, как добрую птицу, Хомуйбут отоҥҥун минньитэ
Ты с ладони кормила меня? Миэхэ эн сиэтэриҥ ытыскар.
Слышишь, ветер шумит по сараю? Истэҕиэн, тыал тыаһын сарайга?
Слышишь, дочка смеется во сне? Истэҕиэн, кыыс түһээн күлэрин,
Может, ангелы с нею играют Баҕардар, аанньаллар ырайга
И под небо уносятся с ней. Оонньууллар буолуо дии кинилиин.
Не грусти! На знобящем причале Күүтүмэ! Эн тыаллаах биэрэккэ
Парохода весною не жди! Саас эрдэ борхуот кэлиитин,
Лучше выпьем давай на прощанье Чэй иһэн арахсыах түмүккэ
За недолгую нежность в груди. Иһирэх сыһыаныҥ бэлиэтин.
Мы с тобою как разные птицы! Тус-туспа көтөрдөр курдукпут!
Что ж нам ждать на одном берегу? Биир кытыл биһиктиэ дуо, уйан?
Может быть, я смогу возвратиться, Баҕар мин эргиллэн кэлиэҕим,
Может быть, никогда не смогу. Эргиллиэм да суоҕа уччуйан.
Ты не знаешь, как ночью по тропам Билбэккин, эн, түүҥҥү ыллыкка
За спиною, куда ни пойду, Ханна да хайыһыым, кэннибэр
Чей-то злой, настигающий топот Өһүөмньү тыын тохтоон ылбакка
Все мне слышится, словно в бреду. Үөр курдук батыһа битийэр.
Но однажды я вспомню про клюкву, Соһуччу отоҥҥун саныаҕым
Про любовь твою в сером краю Оҕоргуур эн уйан иэйиигин,
И пошлю вам чудесную куклу, Бу дьикти куукула ыытыаҕым
Как последнюю сказку свою. Санатыа, остуорйа биһигин.
Чтобы девочка, куклу качая, Балтым кыыс куукула биһиктии
Никогда не сидела одна. Соҕотох сананыа да суоҕа.
- Мама, мамочка! Кукла какая! - Ийээ, ийэкээм! Көр эрэ бэлиэтии!
И мигает, и плачет она. Имнэнэр, ытыыр да дьүөгэ буолуоҕа.
