Page 113 - Дуендун
P. 113
Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн
И отправился в темный угол, Төнүннэ. Булунна оронун.
Долго с лавки смотрел в окно Ол кэннэ түннүгүн нөҥүө өр
На поблекшие травы луга. Одуулуур кубархай толоонун.
Хоть бы слово еще одно! Суох саатар биир тылы көтөҕөр!
Есть у нас старики по селам, Биһиэхэ тыа сирин олоҕор
Что утратили будто речь: Сөҥ-нүһэр оҕонньор дьон дэлэй:
Ты рассказом к нему веселым- Ол киһиҥ бэл көрдөөх бэһиэлэй
Он без звука к себе на печь. Кэпсээҥҥин сэҥээрбэт оннооҕор.
Знаю, завтра разбудит только Сарсыарда билэбин, көнөтүн,
Словом будничным, кратким столь. - «Тур,» - диэҕэ атыны эппэккэ.
Я спрошу его: - Надо сколько?- Хонукпар төлөбүр төһөтүн
Он ответил: - Не знаю сколь! Ыйыттым: - Билбэппин, биэбэккэ!
И отправится в тот же угол, Төннүөҕэ. Булуоҕа оронун.
Долго будет смотреть в окно Ол кэннэ түннүгүн нөҥүө өр
На поблекшие травы луга. Санньыйа одуулуо толоонун
Хоть бы слово еще одно!.. Суох буолуо, биир тылы көтөҕөр!
Ночеваю! Глухим покоем Хонобун! Уу-чуумпу олуһа,
Сумрак душу врачует мне, Им-балай уоскулаҥ дууһаҕа,
Только маятник с тихим боем Истиэнэ чаһытын тэҥ тыаһа
Все качается на стене. Арай ол, биһиктии кууһуоҕа.
Только изредка над паромной Паромнаах, бакен баар си буолбат,
Над рекою, где бакен желт, Үрэҕин үрдүнэн дэҥ эрэ -
Лошадь белая в поле темном Сыһыыга мэччийэр маҥан ат
Вскинет голову и заржет. Иһиллэн ылыаҕа кистиирэ.
1968 г.
*** ***
Уединившись за оконцем, Түннүкпэр анаан оҥостон
Я с головой ушел в труды! Олордум арахпат үлэттэн!
В окно закатывалось солнце, Күн киирэн эрэр, ол онтон
И влагой веяли пруды. Сиик биллэр чугас үрэхтэн
Как жизнь полна! Иду в рубашке, Олох бу толору дьэргэйэр!
А ветер дышит все живей, Тыал эмиэ сылаастык илгийэр,
Журчит ручей, цветут ромашки, Уу тыаһыыр, симэх от чэлгийэр
На них ложится тень ветвей. Күөх лабаа күлүгүн түһэрэр.
