Page 143 - Дуендун
P. 143
Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн
В коленях - дрожь; язык - горяч и сух; Сүһүөҕүм салҕалыыр, баай тылым дьадайар;
В раздумьях - ужас веры и разлада; Өй-санаа самнар саллыылаах суос дьайар;
Мы - на постели, как я провалах Ада, Хоойгор да үс ньүкэн түгэҕэр түһэрдии
И меч, как благо, призываем вслух! Бэл, болот көҥүлгэ кучуйар бүтэйдии!
Ты - ангел или дьяволица, Дина? Аанньалгын, сатана кыыһаҕын дуу, Дина?
Сквозь пытки все ты провела меня, Саатырда, атаахтаан күнүүлүү эрийэ,
Стыдом, блаженством, ревностью казня. Муҥҥа муннарар күн-хаан эрэйэ!
Ты помниться проклятой, но единой! Өйдөөтүм, кыраммыт соҕотох эн, дьиҥэ!
Другие все проходят за тобой, Дьон быһа ааспакка Эйигин батыһар,
Как будто призраков туманный строй. Үүт-үкчү үөр-күлүк барыҥнас баһыгар.
9. Любовь 9. Любовь
Как будто призраков туманный строй, Үүт үкчү үөр-күлүк барыҥнас баһыгар
Все те, к кому я из твоих объятий Ким бары түбэспит өйдөөххө бараата
Бежал в безумьи. Ах! твоей кровати Мэй-тэй күрэнэр.Оо, ол орон дьалыҥар
Возжжен был стигман в дух смятенный мой. Мин уоҕум-кылыным имэҥэ хараата.
Напрасно я, обманут нежней тьмой, Таах сибиэ, түлүрбэх дьилэй түүн алыбар
Уста с устами близил на закате! Уостубат ууралга «таҥара сараата!»
Пронзен до сердца острием заклятий, Ап-кырыыс сүрэхпин курдары тайаата
Я был на ложах - словно труп немой. Өлбүттүү ороҥҥор тыла суох оҕуннум.
И ты ко мне напрасно телом никла, Таах сибиэ, эн миэхэ сыста сатаатыҥ,
Ты, имя чье стозвучно, как Любовь! Любовь, сүлүһүн таптал диэн эн аатыҥ!
Со стоном прочь я отгибался вновь. Ынчыктыы, киэр илгэ, турарга холоннум.
Душа быть мертвой - сумрачно привыкла, Сүрбүн сүтэрэр, куппун куоттарар
Тот облик мой, как облик гробовой, Өлүнньүк дьүһүммэр-бодобор бэринним,
В вечерних далях реет предо мной. Киэһээҥҥи бороҥуй тумарык - мин инним.
10. Женя 10. Женя
В вечерних далях реет предо мной Киэһээҥҥи бороҥуй тумарык - мин инним
И новый образ, полный женской лени, Саҥа булумньу дьахтар нэс бодото,
С изнеженной беспечностью движений, Туохха да нэгэ суох күн далбар оҕото
С приманчивой вкруг взоров синевой. Имнэнэр көх уоттаах хараҕар бэринним.
Но в ароматном будуаре Жени Ол эрэн, будуар аҥнар арамаат сыта да
Я был все тот же, тускло-неживой; Уот өспүт мин эппэр саҥа тыын укпата;
И нудил ропот, женственно-грудной, Сиппит эт-сиин имэҥэ, мэй-тэй сипсиэ,
Напрасно - миги сумрачных хотений. Түүн көбөр дьалыҥ бэл сүттэ таах сибиэ.
Я целовал, но - как восставший труп, Ууруубун аат хара, көһүйбүт кэриэтэ
Я слышал рысий, истерийный хохот, Үөл-дьүөл өйдүүбүн иирбиттии күлүүнү,
Но мертвенно, как заоконный грохот. Суос этиҥ ханыыта уот тымтар көрүүнү.
Так водопад стремится на уступ, Уолусхан күрүлгэн уораанын дьүөрэтэ
Хоть страшный путь к провалу непременен. Оо, суоһа суодала мөлтөөн да көрбөтө.
Но каждый образ для меня священен. Онтон да, ытык аат биирэ да өспөтө.
