Page 144 - Дуендун
P. 144
Кыттыһыым - сахалыы саҥарда
11. Вера 11. Вера
Да! Каждый образ для меня священен! Дьэ оннук! Ытык аат биирэ да өспөтө!
Сберечь бы все! Сияй, живи и ты, Умнумуох баара! Сыдьаай эн, өҥ туттуна,
Владычица народа и мечты, Бар дьонуҥ билинэр, кэтэһэр хотуна,
В чьей свите я казался обесценен! Сэлэҕэр мин сүттүм, биллиэм дуо, өскөтө,
На краткий миг, но были мы слиты, Кыл түгэн миэхэ да тосхойор үөрүүтэ
Твой поцелуй был трижды драгоценен; Соҕотох ууралыҥ үс төгүл күндүтэ;
Он мне сказал, что вновь я дерзновенен, Ол уурал көбүттэ хаҥыл хаан имэҥин,
Что властен вновь я жаждать высоты! Көҕүтэ күүркэтэр дьалыҥа эрчимин!
Тебя зато назвать я вправе «Верой»; Ол иһин этэбин Эйигин «Эрэл» дии;
Нас единила общность ярких грез, Биир гына холбоото ол имэҥ таҕыла
И мы взлетали в область вышних гроз, Хотойдуу көтүттэ кыраман арылла
Как два орла, над этой жизнью серой! Өлбөөркөй сир үрдүн кэритэн эрэрдии!
Но дремлешь ты в могильной глубине... Утутта Эйигин дириҥ иин суостааҕа.
Вот близкие склоняются ко мне. Чугас дьон уоскутта чараас куттааҕа.
12. Надя 12. Надя
Вот близкие склоняются ко мне, Чугас дьон уоскутта чараас куттааҕа,
Мечты недавних дней. Но суесловью Ааспыт кэм ыарыыта. Ол эрэн, сүпсүккэ
Я не предам святыни, что с любовью Бэл тугу таптыырбын умнууга кээспэккэ
Таю, как клад, в душе, на самом дне. Хаппарбар хатыыбын сэрэнэр уорбаҕа.
Зачем, зачем к святому изголовью Дьэ тоҕо, туох иһин ытык айыыбын
Я поникал в своем неправом сне? Дьэгин түүл гынан аймана сатыыбын?
И вот - вечерний выстрел в тишине, - Биир ытыы - киэһээҥҥи чуумпуну соһутта,
И грудь ребенка освятилась кровью. Уол оҕо түөһүттэн хаан аҕыы оҕутта.
О, мой недолгий, невозможный рай! Оо, татым, онно суох ыра сүт, ыһыгын!
Смирись, душа, казни себя, рыдай! Кут уоскуй, ытаа да, билин тус сыыһаҕын!
Ты приговор прочла в последнем взгляде. Эн дьүүлгүн биллэрдиҥ дьэбин уоһуйа.
Не смея снова мыслить о награде Манньаны эрэйэр санаа суох ол сахха
Склоненных уст, лежал я в глубине, Ох тылтан сарбыллан сытабын хаспахха,
В смятеньи - думы, вся душа - в огне. Кэҕиннэ - өй-санаа, сүр сүттэ - кутааҕа.
13. Елена 13. Елена
В смятеньи - думы; вся душа - в огне Кэҕиннэ - өй-санаа; сүр сүттэ - кутааҕа
Пылала; грезы - мчались в дикой смене. Дьиримнии; Ыра - кыырайыы ырааҕа.
Молясь кому-то, я сгибал колени. Кимҥэ эрэ үҥэ, токуйдум сүһүөхпэр.
Но был так ласков голос в вышине. Эйэҕэс куолаһы түһэрдим сүрэхпэр.
Еще одна, меж радужных видений, Өссө биир дьүһүлгэн кустугу аннынан
Сошла, чтоб мне напомнить о весне. Көһүннэ, бу миэхэ сааскыны санатан.
Челнок и чайки. Отблеск на волне. Тыы уонна хоптолор.Күөх долгун суһума.
И женски-девий шепот; «Верь Елене!» Кыыс нарын сипсигэ: «Еляттан куойума!»
Мне было нужно - позабыть, уснуть; Толоруох тустааҕым - мин умна нуктуохпун;
