Page 145 - Дуендун
P. 145
Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн
Мне было нужно - в ласке потонуть, Толоруох тустааҕым - имэҥҥэ умсуохпун,
Мне, кто недавно мимо шел, надменен! Аттыбар баар куолас ымыттан көрбөтө!
Над озером клубился белый пар. Көлүйэ үрдүн паар бүрүйдэ биир гына.
И принял я ее любовь, как дар. Талбаардым, тапталы бэлэххэ ылына.
Но ты ль, венок сонетов, неизменен? Эн этэ дии, кэхтибэт сонет дьөрбөтө?
14. Последняя 14. Тиһэххэ
Да! Ты ль, венок сонетов, неизменен? Эн этэ дии, кэхтибэт сонет дьөрбөтө?
Я жизнь прошел, казалось, до конца; Олохпун ситэри олордум арааһа;
Но не хватало розы для венца, Үйэни уҥуордуур, кэхтэри көрбөтөх
Чтоб он в столетьях расцветал, нетленен. Тиийиэ суох, мэнньиэспэр роза арааһа.
Тогда, с улыбкой детского лица, Оччоҕо оҕолуу мичийэр сирэйдээх,
Мелькнула ты. Но - да будет покровенен Көстүөҥ эн. Онно да - чиҥ буолуо эйиэнэ,
Звук имени последнего: мгновенен Мин аатым иһиллиэ, кыл эрэ түгэнэ
Восторг признаний и мертвит сердца! Билинии эрэ баар - сүрэххэ тиийиэхтээх!
Пребудешь ты неназванной, безвестной, - Ол эрэн, эн баҕар, умнуллуоҥ өр кэмҥэ
Хоть рифмы всех сковали связью тесной. Төһө да дьүөрэ тыл түмнэр биир кэриҥҥэ.
Прославят всех когда-то наизусть. Сиһилии билинии -ол баар наҕараада.
Ты - завершенье рокового ряда: Эн - ытык кэккэҕэ түмүккэ киирэҕин:
Тринадцать названо; ты - здесь, и пусть - Уон үс ааттанна: Эн онно. Билэҕин -
Четырнадцать назвать мне было надо! Уон түөрт ааттары мин талыахпын наада!
15. Заключительный 15. Түмүк
Четырнадцать назвать мне было надо Уон түөрт ааттары мин талыахпын наада
Имен любимых, памятных, живых! Мин таптыыр, умнубат ытык аат - кэккэҕэ!
С какой отравно-ранящей усладой Ымыттан ылбакка диэм дьай дьаата
Теперь, в тоске, я повторяю их! Билигин чуҥкук кэм санатан эрдэҕэ!
Но боль былую память множить рада; Урукку уох-кылын ыырын кэҥэтэ
О, счастье мук, порывов молодых, Быстах дьол имэҥэр эдэр уох тууһурда.
Навек закрепощенных в четкий стих! Үйэ-саас өлбөөрбөт сөҥ хоһоон ымыыта!
Ты - слаще смерти! ты - желанней яда! Эн - өлүү дьүөгэтэ! Эн дьаат сүмэтэ!
Как будто призраков туманный строй Үүт үкчү үөр-күлүк барыҥнас баһыгар
В вечерних далях реет предо мной, - Киэһээҥҥи барыҥый тумарык - мин инним
Но каждый образ для меня священен. Онтон да ытык аат биирэ да өспөтө.
Вот близкие склоняются ко мне. Чугас дьон уоскутта аһаҕас куттааҕа.
В смятеньи - думы, вся душа - в огне. Кэҕиннэ - өй-санаа, сүр сүттэ кутааҕа.
Но ты ль, венок сонетов, неизменен? Эн этэ дии. Кэхтибэт сонет дьөрбөтө?
22 мая 1916 г
