Page 147 - Дуендун
P. 147
Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн
Неискупленным жертвенным огнем, Дьүкээбил эҥин өҥүнэн бүтүннүү
Десятками простых и чистых сказок Көмүһүн ситэрэ күһүн күлүмнүү
Наполнен парк, лежащий за окном. Санатан ылла, остуоруйа ыалдьытын.
Деревья клонят золотые кроны Көмүс хатырык умнастаах тииттэр
И сонный звон стекает с этих крон. Иҥиэттэ хамсана суугунаан ылаллар.
Осенний воздух, хрупкий и бездонный, Лыҥкыныы тыҥыыр салгынтан иитиллэр
Холодным блеском листьев напоен. Күһүҥҥү дьыбар түүн тымныынан илгистэр.
И яркой молнией сквозь этот блеск горя, Сырдатан ылаллар чаҕылҕан кэриэтэ
Взметнулся луч литого фонаря. Кутуу тимир банаардар уоту эйэҥэлэтэ.
4. 4.
Взметнулся луч литого фонаря, Кутуу тимир банаардар уоту эйэҥэлэтэ
Вечерний сумрак ласков и спокоен, Киэһээҥҥи барыкка чуумпуну иитэллэр.
Поет строка, о счастье говоря, Устуруока тыллара дьол туһун кэҥэтэ
Зовет с собой, лишая сна, покоя. Ууну көтүтэ кутулла түһэллэр.
Она одна ведет меня к тебе Быһаччы тириэрдэр ыллыгы тобулан
Прямой неторопливою дорогой. Муннара барбакка сирдииллэр эйиэхэ.
Она-то знает, что в моей судьбе Олор билэллэр - мин дьылҕам дьолунан
Ты, как ни странно, значишь очень много. Ааҕынар эн эрэ соҕотох киһиэхэ.
Она печальна, если грустно мне, Мин хомолтобун тэҥҥэ үллэстэллэр,
Она искрится радужным весельем, Миэхэ үчүгэй, уоттара күөдьүйэ
Когда мне хорошо, она в огне, Кустук өҥүнэн тыргылла түһэллэр
Она струится светлой каруселью. Сырдык ытылҕа сүүрүктэр уохтара.
Прошелестели листья липы старой... Айгыр сэбирдэхтээх аарыма липалар...
Освещены московские бульвары. Москва бульвардарын сырдаталлар.
5. 5.
Освещены московские бульвары Москва бульвардарын сырдаталлар
Гирляндой золотистой... Тишина. Көмүс гирляндалар. Чуумпу эргийэр.
Автомашин подмигивают фары, Массыыналар чипчиҥнэһэ ааһаллар,
И спать пора, и как-то не до сна. Утуйуох баара да, уу кэлбэт эрэйэ.
Часы забыты. Книги и бумага Чаһым суох. Кинигэ, кумааҕы арааһа
Перемешались на моем столе. Остуолбун толору ыһылла сыталлар.
Погасли витражи универмага - Витражтар уоттара умуллан, арааһа, -
И отраженье дрогнуло в стекле. Күлүктэр тааска хамсаан ылаллар.
Я вспомнил середину разговора, Өйдүүбүн, кыыһырсыы хаба ортотун,
Потом конец... На несколько минут... Оттон түмүгүн. Аҕыйах мүнүүтэ эрэ.
Ты знаешь, а, пожалуй, наши ссоры Билэриҥ буолуо эн, өйдөспөт мөккүөрэ
И наши встречи нас переживут. Көрсүһэр дьолбутун күлүктүүр моһуоҕун.
Мечтаем мы. И ты мечте верна... Ыралыыр этибит. Эн эмиэ өһү сүөрэ .
Пугаясь, осень встала у окна. Күһүн тайанар түннүккэ сөҥүөрэ.
