Page 150 - Дуендун
P. 150
Кыттыһыым - сахалыы саҥарДа
Не небо - фиолетовый шатер Халлаан,- суох, шатер күөх кэлтэй иитэ
Раскинулся над темными домами, Барыкка тимирдэр дьиэлэр ахсынан,
Над паутиной улиц и мостов - Уулусса ситимин, муосталар үрдүнэн,
Над городом притихшим, над садами, Чуумпура иһийбит куораты садынаан,
Над пеленой осенних вечеров. Күһүҥҥү киэһэ тумарык үөһүнэн.
Окончен день. Уже родился новый, Күн бүттэ. Сэрэнэ асфальга үктэнэ
Несмело по асфальту зашагал, Саҥа күн төрөөтө саҕахтан тайанан,
А я ищу потерянное слово Сүтэрбит тылларбын көрдүүрүм үгэнэ,
И не найду. Наверное, устал. Булбаппын. Арааһа, көрдүүртэн сайманан
Устал! Наверное... Уже дрожит рука... Сылайдым. Арааһа.Илиим куҥ курдуктар
Немного грустно. Но чуть-чуть, слегка. Курус көстүү да. Суох тиллэ уһуктар.
12. 12.
Немного грустно. Но чуть-чуть, слегка... Курус көстүү да. Суох тиллэ уһуктар.
Уже два дня тебя не провожаю, Атаарса барбатах икки-үс күннэрим.
Но все равно и здесь, издалека, Ол да үрдүнэн тэйиэстэн да буоллар
Оттенки чувств твоих я замечаю. Син-биир санааҕын мин курдат билэрим.
Вот, прочитав хорошие стихи, Үчүгэй хоһоону кэрэхсии ааҕаргар
Ты загорелась пламенным рассветом. Кыыһар туҥаттыы тэтэрэ түһэриҥ.
Портрет поэта. Новые штрихи Поэт мөссүөнэ саҥалыы арыллар
Его лица проявлены сонетом. Сонеттан сирэйдиин сырдаан кэлэриҥ.
Вот постояла молча. Тишина. Саҥата суох тура түспүппүт, чуумпуга.
Потикивает полночью будильник. Түүн үөһүн чаһы да, биллэрэр курдуга.
Печали тихой тихая волна. Ыар нүһэр. Уу-чуумпу. Суох аймыыр.
И лампочка, как маленький светильник. Лаампа сырдыга банаарга майгынныыр.
И клонит в сон. И мысли уже, уже. Улук уу ыгар. Өй-санаа да, биир оннуга.
Кленовый лист над переулком кружит. Клентэн сэбирдэх тоҥолох муннукка.
13. 13.
Кленовый лист над переулком кружит: Клентэн сэбирдэх тоҥолох муннукка:
То к дому подлетит, то - от него, Эркиҥҥэ охсуллаат, төттөрү түһэрэ,
Сорвется в штопор, дрогнет, тронет лужи, Оттон хат хамсанаат, олорсор чалбахха,
Посмотрит мимимоходом за окно. Ону батыһа көрөбүт түннүккэ үмүөрэ.
В его тугих сплетениях пожелтелых Саһарбыт сэбирдэх көмнөҕүн араастаан
Дробилось солнце искрами вчера, Бэҕэһээ күн уота кыымнаан ылбыта,
Сегодня он упал одним из первых, Оттон бүгүҥҥү саҥа күн аан бастаан
Упал и стал ворсинкою ковра. Көбүөр өҥүнэн оонньото сыппыта.
Зима минует, снова дрогнет птицей Кыһын ааһар. Көтөр күйгүөрэ эргиллэр,
Живая зелень на живых ветвях. Күөх киистэ тыллар хас биирдии лабааҕа
Неяркий отблеск розовой зарницы Кыыһар туҥат сарыала биллэ эбиллэр
Трепещет на далеких облаках. Былыкка тыргылла сырдыыр хараҥаҕа.
