Page 15 - Дуендун

Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн

АННЕ ВУЛЬФ АННА ВУЛЬФКА

Увы! Напрасно деве гордой Тоҕо да! Киэмсик кыыска мин
Я предлагал свою любовь! Тапталы билиммит муҥмунуй!
Ни наша жизнь, ни наша кровь Инники олохпут ситимин
Ее души не тронет твердой. Билиммэт, сүрэҕэ муус тоҥуй.
Слезами только буду сыт, Харах уута тохторо бараммат,
Хоть сердце мне печаль расколет. Сүрэхтэн суураллыа хомолто.
Она на щепочку нассыт, Бэл биирдэ сыллата соруммат,
Но и понюхать не позволит. Иэйиибэр хом санаа холбосто.

А.М. КОЛОСОВОЙ А.М. КОЛОСОВАҔА
Катенину Катениҥҥа

Кто мне пришлёт её портрет, Абылыыр кэрэ бэйэлээҕим
Черты волшебницы прекрасной? Мэтириэтин ким ыыттаҕай?
Талантов обожатель страстный, Дьоҕуру дьоллуур, мин аҕай
Я прежде был её поэт. Поэта дэммит кэмнээҕим.
С досады, может быть, неправой, Хомойон, баҕар, сыыһа дьайдым,
Когда одна в дыму кадил Албан аатынан киэн тутта
Красавица блистала славой, Кадила ыыһыгар турбута.
Я свистом гимны заглушил. Иһиирэн гимни баһыйдым.
Погибни злобы миг единый, Сүт, өс, өһүөн түгэнэ,
Погибни лиры ложный звук: Мин лирам көлдьүн күүгүнэ:
Она виновна, милый друг, Доҕоруом, кини буруйдааҕа
Пред Селименой и Моиной. Селименоваҕа, Моинаҕа,
Так легкомысленной душой, О, таҥара! өлөр үөстээх
О боги! смертный вас поносит; Эйигин үөхсүө билбэккинэн,
Но вскоре трепетной рукой Эбии сиэртибэ биэриэхтээх
Вам жертвы новые приносит. Ол чэпчэки илиитинэн.
1821 г.

13