Page 18 - Дуендун

Кыттыһыым - сахалыы саҥарДа

К НАТАШЕ

Вянет, вянет лето красно; Самаан сайын күөҕэ өстө
Улетают ясны дни; Чаҕыл күн-дьыл күрэнэн,
Стелется туман ненастный Хойуу туман сөрөстө
Ночи в дремлющей тени; Түүн барыҥый күөнүнэн,
Опустели злачны нивы, Кураанахсыйда бааһыналар,
Хладен ручеек игривый; Көрдөөх сүүрээн тымныйда,
Лес кудрявый поседел; Суйданнылар ойуур, алар
Свод небесный побледнел. Халлаан өҥө кубарсыйда.

Свет-Наташа! Где ты ныне? Күлүм-күнүм Натааһа!
Что никто тебя не зрит? Ханна бааргын билигин?
Иль не хочешь час единый Үллэстиэҥ суох, арааһа
С другом сердца разделить? Сүрэх курус кистэлэҥин?
Ни над озером волнистым, Долгуннурар көлүччэҕэ,
Ни под кровом лип душистым Биитэр липа күлүгэр,
Ранней - позднею порой Эрдэ, биитэр киэһэҕэ
Не встречаюсь я с тобой. Көрсө түһэр суох, сэгэр.

Скоро, скоро холод зимный Өтөр-өтөр кыыдаан кыһын
Рощу, поле посетит; Хонуунан, тыанан ыырдатыа,
Огонек в лачужке дымной Эргэ, хаарбах дьиэ сыыһын
Скоро ярко заблестит; Көмүлүөгэ сырдатыа,
Не увижу я прелестной Килиэккэлээх чыычаах курдук
И, как чижик в клетке тесной, Көрсүөм суоҕа кэрэчээммин,
Дома буду горевать Натааһабын суохтаан мин
И Наташу вспоминать. Дьиэбэр бүгүөм курустук.
1814 г.

ГОЛИЦЫНОЙ ГОЛИЦЫНАҔА

Давно об ней воспоминанье Кини туһунан өйдөбүлүм
Ношу в сердечной глубине, Сүрэхпэр өр да сөҥмүтэ,
Ее минутное вниманье Быстах биир тырым-күлүм
Отрадой долго было мне. Көрөн ылбыта үөрдүбүтэ.
Твердил я стих обвороженный, Өрөкүйэр тыыннаах дорҕоон
Мой стих, унынья звук живой, Ырыа буолан тыллыбыта,
Так мило ею повторенный, Санньыар тыллаах төлөн хоһоон
Замечанный ее душой. Дууһатын кыымнаабыта.