Page 168 - Дуендун
P. 168
Кыттыһыым - сахалыы саҥарДа
«Не станет нас». А миру - хоть бы что! «Суох буолуохпут». Эйгэ - туох да буолуо суоҕа!
«Исчезнет след». А миру - хоть бы что! «Суолбут сойуо». Эйгэ - туох да буолуо суоҕа!
Нас не было, а он сиял и будет! Суох эрдэххэ, кини баара, баар буолара биллэр!
Исчезнем мы... А миру - хоть бы что! Сиртэн сүтүөх... Эйгэ - туох да буолуо суоҕа!
*** ***
Ночь. Брызги звезд. И все они летят, Түүн. Сулус ардаҕа. Олор көтө суһумнууллар,
Как лепестки сиянья, в темный сад. Айыы Сыдьаай кыымынан сады сырдаталлар.
Но сад мой пуст! А брызги золотые Арай садым кураанах! Сыччах көмүс кыыдамнара
Очнулись в кубке... Сладостно кипят. Иһити булан түһээт... Минньийэ оргуйаллар.
*** ***
Что там, за ветхой занавеской тьмы Туох баарый? Им Балай нэк быыһын кэннигэр
В гаданиях запутались умы. Өй бэл дөйө буккуллар таайа сатыыр эрэйигэр.
Когда же с треском рухнет занавеска, Хаһан эмэ ол быыс сиҥнэн түһүө уоттуйан,
Увидим все, как ошибались мы. Ырылыччы көстө түһүө, сыыһабыт бэйэбитигэр.
*** ***
Мир я сравнил бы с шахматной доской: Бу эйгэни тэҥниэм этэ саахымат хонуутугар:
То день, то ночь... А пешки? - мы с тобой. Күнүс, түүн... Оттон ньыкаа? - биһи ол оонньуутугар.
Подвигают, притиснут - и побили. Хаамтарыаҕа, ыгыаҕа - онтон үлтү сынньыаҕа.
И в темный ящик сунут на покой. Уонна угуо холбукаҕа уһуктубат уубутугар.
*** ***
Непроданный, забытый на краю: Атыыламматах, умнуллуу бүтэр уһук түгэни:
«Совсем иссох - так долго здесь стою! «Иинним-хаттым - онно мин өр да өр турдум ини!
Но если б мне, бедняге, дали влаги - Миэхэ арай, муҥнаахха, таммахпын илиттэллэр -
Воспряну в миг! Весь мир напою!» Тута тиллиэм! Итиэннэ угуттуом бүтүн эйгэни!»
*** ***
Проходит жизнь - летучий караван. Олох ааһар түргэнэ - көтөр караван.
Привал недолог... Полон ли стакан? Тохтобул кылгас... Толору дуо ыстакаан?
Красавица, ко мне! Опустит полог Кэрэ кыыс кэл миэхэ! Аан дьиэлин түһэр
Над сонным счастьем дремлющий туман. Түүн дьолун бигии бэл нуктуур туман.
*** ***
«Я побывал на самом дне глубин. «Сылдьыбытым далай уу саамай түгэх дириҥэр.
Взлетал к Сатурну. Нет таких кручин, Көппүтүм Сатуруҥҥа. Онтон үрдүк суох дьиҥэр,
Таких сетей, чтоб я не мог распутать...» Сүөрбэтэҕим суох этэ иирбэ-таарба ситими...»
Есть! Темный узел смерти. Он один! Биир баар! Кыаҕым тиийбэт Ап-Чарай өлүү ситимигэр!
Ловушки, ямы на моем пути. Мин суолбар таҥара иин, сохсо иитэлээбит.
Их Бог расставил. И велел идти. Онон аастын диэн кини тоһуур бэлэмнээбит.
И все предвидел. И меня оставил. Өтө көрөн тургутаары соҕотоҕун хаалларбыт.
И судит тот, кто не хотел спасти! Быыһыыр баҕата суох көрүүтүгэр киллэрбит!
