Page 173 - Дуендун
P. 173
Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн
А для отца все дети хороши, Аҕаҕа оҕо дьиэгэ суох барыта -
Частицы сердца, печени, души! Сүрэх-быар үөрүүтэ, дууһа ымыыта!
Уродливым ребенка назовешь, - Чиччик оҕо диэхтэрэ кини оҕотун, -
На взгляд отца он все таки пригож! Аҕа хараҕа көрбөт ол бодотун!
Отвергнутый всеми, дорог он отцу: Дьон туора көрбүтэ күндү буоллаҕа,
Так дорог стих отвергнутый певцу. Син ол курдук хоһоон - айбыт аҕаҕа.
Как на свои созданья смотри, - Тус бэйэҕэр айыыгын көр - көрүмэ, -
В сих девственницах утренней зари Санааҕар, сарсыарда туҥат күлүмэ.
Ошибки никогда ты не найдешь, Мөлтөх, соҕоон диэн санаан да ылбаккын,
Найдя ее, ошибкой не сочтешь!» Баарын да мөлтөххө аахпаккын!»
Как мне понять достоинства стиха? Хайдах өйдүүбүн, айымньым үтүөтүн?
Работа - хороша или плоха? Үчүгэй эбэтэр куһаҕан өрүтүн?
Известность обретут мои труды, Биллиини ылыа мин үлэм үйэҕэ,
Иль даром пропадут мои труды? Эбэтэр, умнуллан ончу сүтүөҕэ?
Ничто не тяжелее тех трудов, Мөлтөх айымньы кэскилэ суох, биллэр,
Которые нам не дают плодов. Киһини сүр баттыыр ол ыар сүгэһэр.
Увы, мы скажем о певце таком: Хомойуох иһин дьон этэр ол муҥнааҕы:
Стремился в храм, попал питейный дом! «Хараамҥа баҕаарта, кэрийдэ хабааҕы!»
«Но как мне быть? - так я к себе взывал, - «Мин хайдах буолабын? - ыйыттым бэйэбэр
Не надобно мне выспренних похвал, - Наада дуо миэхэ мээр хайҕал, тиһэҕэр, -
Я пологаться не хочу на лесть, Бэрт буола сатыыры өрө туппаппын.
А сам себя судьей не вправе счесть.» Бэйэм бэйэбэр судьуйа буолбаппын».
Сомненье душу ранило насквозь, Саарбахтыыр санаа мин куппун аймаата,
Царапалось в ней что-то и скреблось. Туох эрэ хатыылаах хайыта тарбаата.
И плакал, и вздыхал я тяжело, Ытаан мэҥийдим өрүтэ эппэҥнии,
Но счастье в келью вдруг ко мне вошло, Соһуччу хоспор дьол тиийэн кэлбит дии,
Смеясь, сказало: «Что же ты грустишь? «Туохтан куруйдуҥ? - эппитэ мүчүҥнүү,
Ты яхонты и жемчуги даришь, Эн айыыҥ яхонт, чөмчүүк таас бүтүннүү.
Зачем же литься ты даешь слезам, Чөмчүүк, яхонт тэҥнээх харах уутунан,
Подобным яхонтам и жемчугам? Тоҕо суунаҕын, мөлтөххө ылынан.
Ты мне откроешь ли причину слез?» Миэхэ эн арый, кыһалҕаҥ төрүөтүн?»
Когда я счастья услыхал вопрос, Дьол тылын истэн өйдөөтүм көмөтүн.
Светлее показалась келье мне, Хоһум эмискэ соһуччу сырдаата,
Жить захотелось для веселья мне, Олоххо тардыһыым күнэ кыымнаата,
<^171
