Page 178 - Дуендун
P. 178
Кыттыһыым - сахалыы саҥарда
*** ***
Так благородна, так она чиста, Мааны майгыта, дууһата ырааһа,
Когда при встречи дарит знак привета, Көрүстэр эрэ эҕэрдэ истиҥэ,
Что взору не подняться для ответа Хардарсар кыах суох, самна, ис дьиҥэ
И сковывает губы немота. Уос да хоҥнубат таҥара накааһа.
Восторги возбуждая неспроста, Мээнэҕэ да сөҕүүнү күүркэтэ,
Счастливой безмятежностью одета, Нус-хас тутта, дьолунан сандаара,
Идет она - и кажется, что это Кини иһэрэ - көрө мунаара
Чудесный сон, небесная мечта. Дьикти түүл дуу диибин, ыра дьүөрэтэ
Увидев - и, как будто через дверцу, Көрөбүн - аан нөҥүө курдат тэҥэ
Проходит сладость через очи к сердцу, Сүрэххэ суойар иэйии имэҥэ,
Испытанными чувствами верша. Ааспыт эрэл, муҥ кэмин көбүтэ.
И дух любви - иль это только мнится? Таптал кыыма - биитэр туос ама дуу?
Из уст ее томительно струится Тылын баһа өр күүппүт уоскутуу:
И говорит душе: «Вздохни, душа» «Дууһа, үөһэ тыын»,, - диир үөрдэ-көтүтэ.
*** ***
Ее глаза распространяет свет Кини хараҕа сырдыгы саҕар
Живого благородства, и повсюду Тыыннааҕы абылыы, тула арчылыы
Что ни возьми - при них подобно чуду, Туох да диэ - сайар дьикти арылы,
Которому других названий нет. Атын тыл тиийбэт, төһө да баҕар.
Увижу их - и трепещу в ответ Көрсө түһүүм да уҥуоҕум хамсыыр:
И зарекаюсь: «Больше я не буду «Абылаҥ кэрэ хараҕы утары
Смотреть на них», - но вскоре позабуду Аны көрүөм суоҕа,»- диэн андаҕары
И свой сердечный страх, и тот обет. Этэбин да, тута сүрэх умнаахтыыр.
И вот опять пеняю виноватым Төһө да бэйэбин буруйдуу, мөҕө
Моим глазам и тороплюсь туда, Тиэтэйэ охсобун барытын умна,
Где ослепленный, снова их закрою, Ол тырым сыдьаайтан харахпын саба,
Где боязливо тает без следа Ол эрэн, саарыыр муҥ кутталы тумна
Желание, что служит им вожатым. Кэрээнэ суох баҕа кэрэни сөҕө,
Амуру ли видать, что со мною. Муоһалыыр дуу миигин таптал алыба.
(перевоДы Е. Солоновича)
