Page 174 - Дуендун
P. 174
Кыттыһыым - сахалыы саҥарДа
Во всем открыться разом я решил, Сананным туох баарын тоҕо тэбиэхпин,
И сердце я рассказом облегчил. Ол кэпсээн бэйэм чэпчэттим сүрэхпин.
Сказало счастье: «Мой сердечный друг, «Үтүө доҕорум, - дьол миэхэ эппитэ, -
Народа жемчуг и знаток наук! Эн норуот чөмчүүккэ холуур киһитэ!
Тревогой ты напрасно обуян, Хоһооҥҥор дьиэк көстүө диэн эн дьиксинэр
Боишься, что в стихах найдут изьян? Ханнык да төрүөт онно суох ис дьиҥэр!
Оставь кручину, сердце успокой, Санаарҕаан уурай, уоскут сүрэххин да,
Знай, что изьян несовместим с тобой! Эҥкилэ суохтар эн айыыҥ барыта!
Кто медным блюдом назовет луну? Ким ыйы: »Алтан хобордоох», - диир ньэгэй
Поверят ли такому болтуну? Лахсыырдьыт тылын ким итэҕэйдэҕэй?
Пернатые летает существа, Кынаттаах бииһин арааһа баар аҕай,
Но раэве все незрячи, как сова? Мэкчиргэ курдук наар көрбөт буоллаҕай?
Когда увидят змеи изумруд, Моҕойдор изумруд тааһы көрдөллөр,
Они ослепнут, - может быть, умрут. Көрбөт буолаллар, эбэтэр өлөллөр.
Но тот же изумруд неоценим: Оттон ол изумруд биллэр оннооҕор:
Он возвращает зрение слепым. Хараҕа суоҕу бэл көрөр оҥорор.
Вот запах розового цветника: Ол тэҥэ сибэкки роза өҥнөөҕө:
Он - язва для навозного жука, Саах үөнэ хомурдуос өлөр өстөөҕө,
Но посмотри-ка: тот запах роз Көр эрэ: ити роза өҥ сытыттан
Больному облегчение принес, Киһи дьэгдьийэр өлөөрү да сытан.
Творенья твоего звезда взошла, - Эн айыыҥ күнэ тыкпыта ыраатта, -
Что для нее ничтожества хула? Хотутуо дуо ама хойгур тыл ыыта?
Пусть онемеет у того язык, Ким мэлдьи дьону таах үөҕэр хойохтоох
Кто постоянно порицать привык!.. Тыла хороччу тартын диир олохтоох!
Так о невежде говорит народ: Итинник ньэгэйи дьон-сэргэ ааттыыр:
«Собака лает - караван идет» «Ыт үрэр - караван ааһа айанныыр.»
Пусть брань тебя не трогает ничуть. Үөхсүү да баар буоллун Эйигин тыыппат,
О горестях своих теперь забудь. Санньыйан бүт, тохтоо, дууһаҕын сынньат.
Себя, как видно, ты не знаешь сам, Көрөбүн, эн, билбэккин бэл бэйэҕин,
Не знаешь ты цены своим стихам. Хоһоонуҥ сыанатын билбэт эбиккин.
Мысль твоего творенья глубока. Дириҥ ис хоһоонноох дьиҥэ эн айыыҥ.
Зачем шумишь, бурлишь ты, как река? Өрүс уораанын санатта айманыыҥ?
Как море, будь безмолвен, величав!» Муоралыы холку буол уонна улуукан!»
Такую речь нежданно услыхав, Итинник тыллартан үөрүүм улахан.
172
