Page 182 - Дуендун

Кыттыһыым - сахалыы саҥарДа

«К тебе ласкаются друзья, «Эйиэхэ доҕор дьон манньыйар,
Их ласки не дичись; Омнуолуу санаама;
И что бы ни утратил ты, Сүтүктээх буол, баҕар, санньыйар,
Утратой поделись». Ону да кистэнэ сатаама».
«Как вам, счастливцам, то понять, «Дьоллоох дьон өйдүөххүт суоҕа баар,
Что понял я тоской? Мин билбит эрэйбин?
О чем. но нет! оно мое, Ол... Ону суох! Миигинниин буолуо наар,
Хотя и не со мной». Таспар суох сүтэрбэт эрэлбин».

«Не унывай же, ободрись; «Санньыйа, киэр тутта сылдьыма;
Еще ты в цвете лет; Эн сааһыҥ үтүөтэ;
Ищи — найдешь; отважным, друг, Көстүбэт буоллаҕа дуо, ама,
Несбыточного нет». Кыыс оҕо ымсыырар күтүөтэ?»

«Увы! напрасные слова! «Таах хаалар тылгынан тииһимэ!
Найдешь — сказать легко; Көстүө диир - чэпчэки;
Мне до него, как до звезды Мин ырам сулуһун күлүмэ
Небесной, далеко». Сананар да уустук ол диэки».

«На что ж искать далеких звезд? «Көрдүүр диэн күн саарбах диэх баара.
Для неба их краса; Көй, халлаан киэргэлин;
Любуйся ими в ясну ночь, Таптаа, кэрэхсээ түүн анаара,
Не мысли в небеса». Көрдөөмө, эбиэҥ эрэйгин».

«Ах! я любуюсь в ясный день; «Дьэ! Күн орто көрөбүн таптыы;
Нет сил и глаз отвесть; Арахсар кыаҕа суох халлааны;
А ночью. ночью плакать мне, Оттон түүн... Хараҕым уутун хаттыы,
Покуда слезы есть». Тоҕобун харса суох ол аайы».

1817 г.
Перевод В. Жуковского